Portal Orzeczeń Sądu Rejonowego w Kielcach

Formularz UK 1

Sygnatura akt

IX K 66/23

Jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku dotyczy tylko niektórych czynów lub niektórych oskarżonych, sąd może ograniczyć uzasadnienie do części wyroku objętych wnioskiem. Jeżeli wyrok został wydany w trybie art. 343, art. 343a lub art. 387 k.p.k. albo jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku obejmuje jedynie rozstrzygnięcie o karze i o innych konsekwencjach prawnych czynu, sąd może ograniczyć uzasadnienie do informacji zawartych w częściach 3–8 formularza.

1.USTALENIE FAKTÓW

Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)

1.

D. P. (1)

art. 157 § 2 k.k.

Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione

Dowód

Numer karty

1.  D. P. (1) od 1 lutego 1991 roku prowadzi działalność gospodarczą pod firmą (...) Pasmanteria, W. D. P. (1) i jego lokal mieści się w K. przy ul. (...).

wyjaśnienia D. P. (1)

k. 24, 127v-130, 214

dane z REGON

k. 27

2.  W dniu 11 października 2022 roku M. W. około godz. 13:00 udała się do pasmanterii (...). Podeszła do regału ze sznurówkami, zaczęła je oglądać i poprosiła sprzedawcę o ich podanie. Obsługiwał ją D. P. (1). Kupiła jeszcze taśmę bawełnianą i w obawie żeby nie rozwinęła się w torbie, poprosiła o zapakowanie towaru. D. P. (1) stanowczym i niemiłym tonem odpowiedział, że nie ma takiej możliwości i że on nie pakuje towaru. M. W. zabrała więc swoje zakupy i wychodząc powiedziała, że skoro D. P. (1) nie pakuje zakupów, to powinien zamknąć sklep. Następnie kobieta przypomniała sobie, że zapomniała kupić jeszcze jednej rzeczy i dlatego wróciła do pasmanterii (...). Była niezadowolona z wcześniejszej obsługi więc choć przy wejściu znajdował się D. P. (1) postanowiła zaczekać aż stojąca za ladą ekspedientka, które rozmawiała przez telefon skończy rozmowę, aby mogła poprosić ją o konkretny towar. Po chwili czekania zwróciła się do ekspedientki czy mogłaby o coś zapytać i wtedy D. P. (1), który stał za jej plecami zaczął podniesionym głosem komentować, że nie będzie pakował jej produktów ani obsługiwać jej wypowiadając długi monolog. Zdenerwowało to M. W., która w wulgarny sposób powiedziała do siebie czego ten człowiek od niej chce. Gdy odwróciła się w kierunku D. P. (1) mężczyzna uderzył ją pięścią w twarz, w okolice żuchwy z prawej strony. Kobieta była zszokowana i opluła wtedy D. P. (1) po czym niezwłocznie opuściła sklep. Udała się do Urzędu Miasta szukać pomocy, a gdy w pokoju Straży Miejskiej nie zastała nikogo, zadzwoniła pod numer alarmowy. Na miejsce przyjechało pogotowie ratunkowe oraz funkcjonariusze Policji, którym M. W. opowiedziała przebieg zdarzenia z pasmanterii. M. W. na skutek uderzenia zadanego przez D. P. (1) doznała uszkodzenia ciała w postaci sińca z obrzękiem na twarzy, uszkodzenia śluzówki wargi górnej i dolegliwości bólowych twarzy skutkujących naruszeniem czynności narządów ciała na czas nie dłuższy niż 7 dni.

częściowo wyjaśnienia D. P. (1)

k. 24, 127v-130, 214

zeznania M. W.

k. 2-3, 130v-132, 161-162

zeznania P. F.

k. 34v, 165

zeznania M. A.

k. 211

zeznania M. T.

k. 210-211

zeznania J. R.

k. 211v-212

zeznania A. P.

k. 212

częściowo zeznania M. P.

k. 162-163

częściowo zeznania D. P. (2)

k. 163-165

protokół sądowo-lekarskich oględzin ciała wraz z opinią pisemną i opinią ustną

k. 12, 213

dokumentacja fotograficzna

k. 157

3.  W związku z obrażeniami M. W. miała trudności z mówieniem, jedzeniem i piciem. Jej pokarm musiał być miksowany. Ból żuchwy utrzymywał się przez około 2 tygodnie, dlatego też zażywała leki przeciwbólowe. Do chwili obecnej nie może zrozumieć dlaczego D. P. (1) uderzył ją. Stała się również nieufna wobec innych osób i gdy ktoś za nią idzie z niepokoju przepuszcza te osoby lub gdy zbliża się do niej przechodzień, którego wcześniej nie widziała i nie słyszała reaguje nerwowo i odskakuje na bok, choć towarzyszą jej wieloletni znajomi, z którymi powinna czuć się bezpiecznie.

zeznania M. W.

k. 2-3, 130v-132, 161-162

dokumentacja fotograficzna

k. 157

protokół sądowo-lekarskich oględzin ciała wraz z opinią pisemną i opinią ustną

k. 12, 213

zeznania M. T.

k. 210-211

zeznania J. R.

k. 211v-212

zeznania A. P.

k. 212

4.  D. P. (1) ma 60 lat, zdobył wyższe wykształcenie i jest przedsiębiorcą. Od 1991 roku prowadzi działalność gospodarczą - pasmanterię. Jest właścicielem 2 mieszkań o powierzchni 73 m ² i 74 m ² oraz 2 samochodów marki A. z 2014 roku i 2015 roku. Nie był leczony odwykowo. Był natomiast leczony psychiatrycznie. Nie był uprzednio karany.

wyjaśnienia D. P. (1)

k. 24, 127v-130, 214

karta karna

k. 21, 122, 181

dane osobopoznawcze

k. 28

dane z REGON

k. 27

5.  D. P. (1) nie jest osobą upośledzoną umysłowo ani chorą psychicznie. Występują u niego jednak cechy osobowości nieprawidłowej, które manifestują się nasilonymi trudnościami w nawiązywaniu i utrzymywaniu długotrwałych, głębokich relacji emocjonalnych, postawą egocentryczną, trudnościami w uznawaniu autorytetów i wzorców, przypisywaniem innym negatywnych pobudek, niestabilnością emocjonalną, deficytami kontroli emocji, wzmożoną nerwowością, drażliwością, impulsywnością, specyficznym niedokształceniem uczuciowości wyższej i mechanizmów samokontroli, osłabioną wrażliwością na normy społeczno-moralne, obniżonym krytycyzmem do własnego postępowania. D. P. (1) w czasie zarzucanego mu czynu miał zachowaną zdolność do rozpoznania znaczenia czynu, przy ograniczonej, ale nie w stopniu znacznym zdolności do pokierowania swoim postępowaniem.

opinia sądowo-psychiatryczna i psychologiczna

k. 187-188

Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)

1.

D. P. (1)

art. 157 § 2 k.k.

Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za nieudowodnione

Dowód

Numer karty

1.  D. P. (1) w dniu 11 października 2022 roku nie uderzył pięścią w twarz M. W. i nie spowodował u niej obrażeń ciała skutkujących naruszeniem czynności narądów ciała na czas nie dłuższy niż 7 dni.

wyjaśnienia D. P. (1)

k. 24, 127v-130, 214

zeznania D. P. (2)

k. 163-165

zeznania M. P.

k. 162-163

1.OCena DOWOdów

1.1.  Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

1

częściowo wyjaśnienia D. P. (1)

Wyjaśnienia oskarżonego były przydatne w niewielkim zakresie w jakim korespondowały z treścią pozostałego wiarygodnego materiału dowodowego i pozwoliły ustalić jedynie okoliczności bezsporne jak to, że oskarżony prowadzi pasmanterię i w dniu 11 października 2022 roku przyszła do niej M. W., która kupiła taśmę bawełnianą i sznurówki i chciała aby zostały one zapakowane.

2, 3, 4

zeznania M. W.

Zeznania były obszerne, szczegółowe, wyczerpujące. Depozycje złożone przez M. W. dały pełny obraz zdarzeń mających miejsce w pasmanterii P. w dniu 11 października 2022 roku. Depozycje pokrzywdzonej były stałe i niezmienne. Świadek w szczegółowy sposób opisała naganne zachowanie D. P. (1) i żaden z dowodów zgromadzonych w sprawie nie pozwolił zakwestionować wiarygodności jej depozycji, tym bardziej, że były one logiczne. Sąd zważył, że M. W. była również obiektywna wobec swojego zachowania. Nie miała na celu nadmiernego obciążenia oskarżonego, gdyż przyznała, że użyła w sklepie wulgarnego słowa i na głos komentowała, że jest niezadowolona z tego, że oskarżony nie pakuje towaru czy opluła go. Sąd dał wiarę depozycjom pokrzywdzonej w całości, ponieważ logiczne przedstawiła ciąg przyczynowo-skutkowy zdarzeń oraz bezpośrednio po tym jak wybiegła ze sklepu, po uderzeniu jej przez D. P. (1), szukała pomocy u odpowiednich służb, poszła do Urzędu Miasta i wezwała Policję. Jednocześnie zarówno pracownikowi urzędu, policjantom oraz swoim znajomym M. W. przedstawiła tożsamą wersję zdarzeń, że D. P. (1) uderzył ją. Jej zeznania korelowały również z opinią biegłego lekarza, z której jednoznacznie wynika, że stwierdzonych u niej obrażeń mogła doznać właśnie po uderzeniu pięścią w twarz, a na badanie lekarskie pokrzywdzona zgłosiła się już następnego dnia po zdarzeniu. Co więcej, na ocenę wiarygodności zeznań M. W. miały wpływ depozycje świadków, którzy mieli kontakt z nią bezpośrednio po zdarzeniu, w tym przede wszystkim M. A., która przyznała, że kobieta była roztrzęsiona, płakała i miała opuchniętą twarz, a do Urzędu Miasta udała się przecież bezpośrednio po zdarzeniu, co potwierdza prawdziwość jej twierdzeń. Depozycje świadka w zakresie tego ile odczuwała dolegliwości bólowe, że miała problemy z mówieniem i jedzeniem oraz, że do chwili obecnej boi się obcych ludzi, którzy obok niej przechodzą, znalazły potwierdzenie w depozycjach świadków w osobach M. T., J. R. i A. P., którzy byli świadkami jak pokrzywdzona nie raz wystraszyła się osoby, która mijała ją na ulicy, obawiając się żeby nie zrobiła jej krzywdy tak jak uczynił to oskarżony D. P. (1).

2

częściowo zeznania M. P.

Sąd częściowo wykorzystał depozycje świadków co do okoliczności bezspornych jak to, że pokrzywdzona w dniu 11 października 2022 roku dwukrotnie przyszła do pasmanterii P. i opluła D. P. (1), czemu nie zaprzeczyła sama M. W..

2

częściowo zeznania D. P. (2)

2

zeznania P. F.

Zeznania jasne, spójne, rzeczowe, pochodzące od osoby obcej - funkcjonariusza Policji. Świadek jako przeprowadzający interwencję ze zgłoszenia M. W. w dniu 11 października 2022 roku potwierdził jej przebieg, co znalazło również odzwierciedlenie w zeznaniach M. W.. Świadek potwierdził, że pokrzywdzona płakała i miała nieskładną mowę.

2, 3

zeznania M. T.

Zeznania świadka rzeczowe, logiczne, w żaden sposób nie nasuwały wątpliwości co do ich wiarygodności. Korespondowały bowiem z depozycjami pokrzywdzonej oraz pozostałym wiarygodnym materiałem dowodowym, w tym z depozycjami pozostałych znajomych M. W., którzy potwierdzili jakie dolegliwości ta miała na skutek uderzenia w dniu 11 października 2022 roku. Na podstawie jej zeznań ustalono, że gdy M. T. zadzwoniła do M. W. wieczorem w dniu 11 października 2022 roku pokrzywdzona płakała i bełkotała (miała trudności z mówieniem), opowiedziała jej jednak przebieg zdarzenia z pasmanterii, gdy D. P. (1) uderzył ją. Depozycje świadka były istotne również ze względu na to, że następnego dnia M. T. pojechała z przyjaciółką do lekarza i widziała jej obrażenia. Na podstawie zeznań świadka ustalono również to, że po zdarzeniu z dnia 11 października 2022 roku pokrzywdzona miała bolesność uciskową szczęki, miała problem z jedzeniem, piciem i wyraźnym mówieniem. W związku z tym jej pokarm musiał być miksowany. Świadek potwierdziła, że obecnie gdy M. W. wychodzi, to obawia się innych ludzi. Gdy ktoś za nią idzie z niepokoju przepuszcza te osoby. Do chwili obecnej nie może pogodzić się z tym dlaczego D. P. (1) ją uderzył.

2

zeznania M. A.

Zeznania świadka rzeczowe, logiczne, w żaden sposób nie nasuwały wątpliwości co do ich wiarygodności, choć M. A. w przeszłości była uczennicą pokrzywdzonej. Depozycje świadka korelowały z zeznaniami M. W. i były niezwykle istotne dla sprawy, gdyż świadek była pierwszą osobą, która widziała pokrzywdzoną po zdarzeniu. M. A. pracuje bowiem w Urzędzie Miasta, gdzie M. W. udała się bezpośrednio po wyjściu z pasmanterii. Na podstawie depozycji świadka ustalono, że gdy M. A. zobaczyła pokrzywdzoną w urzędzie jej twarz była opuchnięta. M. A. potwierdziła, że kobieta płakała, była roztrzęsiona i powiedziała, że została uderzona w twarz przez mężczyznę w pasmanterii. Co istotne, świadek widziała pokrzywdzoną również około 2 dni po zdarzeniu na (...) i potwierdziła, że na prawym policzku M. W. widziała siniaka.

2, 3

zeznania J. R.

Zeznania świadka logiczne, spójne, rzeczowe. Znalazły potwierdzenie w depozycjach pokrzywdzonej oraz pozostałych osób, które widziały M. W. w dniu zdarzenia – M. A., M. T. i A. P.. Relacja świadka jest konsekwentna i jasna. Ponadto J. R. wyraźnie wskazuje o jakich okolicznościach dowiedział się od pokrzywdzonej, a co sam zaobserwował w jej zachowaniu, które zmieniło się po zdarzeniu z dnia 11 października 2022 roku. Depozycje świadka pozwoliły ustalić, że M. W. bezpośrednio po zdarzeniu zadzwoniła do świadka i poinformowała go, że została uderzona przez mężczyznę w sklepie i z bezsilności go opluła. Świadek potwierdził, że w tym dniu przyjechał również do miejsca zamieszkania pokrzywdzonej i widział, że jej twarz była opuchnięta. Potwierdził, że M. W. miała problemy z mówieniem i odczuwała dolegliwości bólowe, co utrzymywało się jeszcze przez dłuższy czas po zdarzeniu. Co istotne depozycje świadka potwierdziły, że zdarzenie to wpłynęło na psychikę M. W., która gdy była na spacerze ok. 1,5 miesiąca po zdarzeniu była strachliwa i bardzo wystraszyła się gdy ktoś ich minął, a była wówczas z kilkoma znajomymi i dlatego nie powinna się obawiać.

2, 3

zeznania A. P.

Zeznania jasne, rzeczowe, wiarygodne, gdyż znalazły odzwierciedlenie i współgrały z depozycjami pokrzywdzonej i innych świadków, którzy widzieli M. W. w dniu zdarzenia i wskazywali na dolegliwości, które u niej występowały. Świadek A. P. wieczorem dnia 11 października 2022 roku pojechała do pokrzywdzonej z zupą i potwierdziła, że kobieta była roztrzęsiona i obolała. Miała również trudności z mówieniem, gdyż bolała ją szczęka. Świadek potwierdziła, że zrobiła pokrzywdzonej zdjęcie, aby udokumentować siniaka i tzw. ,,gulę”. Co istotne, świadek tak jak pozostali znajomi pokrzywdzonej, z którymi spędza czas zasygnalizowała, że po zdarzeniu z dnia 11 października 2022 roku stała się strachliwa i dwukrotnie gdy ktoś ją mijał na spacerze, a nie było słychać zbliżającej się osoby M. W. panikowała i odskakiwała na bok.

2, 3

protokół sądowo-lekarskich oględzin ciała wraz z opinią pisemną i opinią ustną

Wnioski opinii Sąd przyjął w całości jako własne. Opinie były jasne, rzeczowe, nie było w nich sprzeczności. Biegły posiadający rozległą wiedzę specjalistyczną i bogate doświadczenie w opiniowaniu na potrzeby wymiaru sprawiedliwości podtrzymał opinię pisemną wydaną w sprawie i w czasie rozprawy szczegółowo odniósł się do postawionych mu pod rozwagę pytań. Biegły potwierdził, że M. W. uszkodzeń ciała w postaci sińca z obrzękiem na twarzy, uszkodzenia śluzówki wargi górnej i dolegliwości bólowych twarzy mogła doznać na skutek uderzenia pięścią w dniu 11 października 2022 roku, zgodnie ze wskazanym przez siebie przebiegiem zdarzenia. Biegły potwierdził bowiem, że narzędziem tępokrawędzistym może być np. pięść. Co więcej, biegły wskazał, że obrażenia były świeże, więc mogły one powstać dzień przed badaniem, czyli w dniu 11 października 2022 roku, gdyż barwa sińca była fioletowa. Biegły szczegółowo wytłumaczył również, że dolegliwości bólowe w okolicy przedusznej powstały wtórnie, bo w przypadku uderzenia w żuchwę doszło do jej przemieszczenia, a do uszkodzenia śluzówki mogło dojść w ten sposób, że w czasie uderzenia w żuchwę nastąpiło przygryzienie śluzówki. Opinia pozwoliła również ustalić, że obrażenia u pokrzywdzonej spowodowały naruszenie czynności narządów ciała na okres czasu poniżej dni siedmiu w rozumieniu art. 157 § 2 k.k.

2, 3

dokumentacja fotograficzna

Dowód niebudzący wątpliwości Sądu, na fotografii przedłożonej przez M. W. widać sińca na twarzy wymienionej. Dowód ten korelował z opinią sądowo-lekarską oraz przede wszystkim z depozycjami pokrzywdzonej.

4

karta karna

Dokument sporządzony w przewidzianym prawem trybie i formie, nie budzący wątpliwości, potwierdził uprzednią niekaralność oskarżonego.

4

dane osobopoznawcze

Dokument sporządzony w przewidzianym prawem trybie i formie niebudzący wątpliwości.

5

opinia sądowo-psychiatryczna i psychologiczna

Opinia jasna, pełna i wyczerpująca. Zawiera kategoryczne wnioski. Sporządzona została przez biegłych posiadających dużą wiedzę specjalistyczną oraz bogate doświadczenie zawodowe. Na jej podstawie możliwe było ustalenie, że u D. P. (1) występują nieprawidłowe cechy osobowości. Okoliczność ta nie miała jednak wpływu na jego poczytalność, gdyż choć miał ograniczoną zdolność do pokierowania swoim postępowaniem, to nie w sposób znaczny. Opinia ta pozwoliła zrozumieć dlaczego D. P. (1) w dniu 11 października 2022 roku zareagował w ten sposób, że uderzył M. W..

1, 4

dane z REGON

Dowód niebudzący wątpliwości, niekwestionowany. Na jego podstawie ustalono, że od 1 lutego 1991 roku oskarżony D. P. (1) prowadzi działalność gospodarczą pod firmą (...) Pasmanteria, W. D. P. (1)

1.2.  Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów
(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 1.1 albo 1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

2 – Lp. 1.1

1 - Lp. 1.2.

wyjaśnienia D. P. (1)

Wyjaśnienia oskarżonego w zakresie w jakim twierdził, że w dniu 11 października 2022 roku nie uderzył w twarz M. W., a ona opluła go bez żadnego powodu Sąd ocenił jako niewiarygodne i stanowiły one wyłącznie przyjętą przez oskarżonego linię obrony, aby uniknąć odpowiedzialności karnej. Sąd w tym zakresie nie miał żadnych wątpliwości, bowiem za takim wnioskiem przemawia szereg współgrających okoliczności w sprawie. Po pierwsze Sąd oparł się na wiarygodnych, logicznych, stanowczych i popartych innymi dowodami zeznaniach M. W.. Sąd nie znalazł żadnych powodów dla których można by przyjąć, że kobieta celowo niesłusznie oskarżyła D. P. (1). Co istotne, po opuszczeniu pasmanterii udała się niezwłocznie do Urzędu Miasta, gdzie pracownica zauważyła na jej twarzy zaczerwienienie, a przecież nigdzie się nie zatrzymywała i nie ujawniła się żadna inna osoba, za wyjątkiem oskarżonego, która mogłaby ją uderzyć. Ponadto z opinii sądowo-lekarskiej wynika, że obrażenia, które u niej stwierdzono, mogły zostać spowodowane w okolicznościach przez nią wskazanych, czyli poprzez uderzenie pięścią przez D. P. (1). Należy podkreślić, że depozycje D. P. (1) są nielogiczne. Skoro zgodnie z jego twierdzeniami M. W. opluła go bez żadnej przyczyny, a on nie uderzył jej, winien zawiadomić o tym fakcie Policję, tym bardziej, że celowo zatrzymał okulary ze śladem śliny. Jak sam wskazał oskarżony często dochodzi z jego udziałem sklepie do kradzieży i z tego względu wzywał już interwencje. Nic nie stało zatem na przeszkodzie żeby wezwał ją i tym razem. Choć D. P. (1) tłumaczył, że nie uczynił tego, bo nie znał danych tej osoby, to przecież pasmanteria znajduje się w centrum K., przy jednej z głównych ulic, gdzie znajduje się monitoring i nie ulega wątpliwości, że kobieta wychodząc musiałby przemieścić się ulicą (...), więc nie ma wątpliwości, że kamery musiałby ją zarejestrować, a oskarżony mógłaby ją rozpoznać. Skoro zawiadomienie o opluciu D. P. (1) zgłosił dopiero po pracy, zdaniem Sądu było to odpowiedzią na interwencję Policji z zawiadomienia M. W. i pokazuje, że linia obrony przedstawiona przez oskarżonego jest nielogiczna. W ocenie Sądu oskarżony nie umył swoich okularów właśnie dlatego, żeby mógł je pokazać gdy zjawią się u niego funkcjonariusze Policji po tym jak pokrzywdzona zgłosi fakt, że ją uderzył.

2 - lp. 1.1

1 – lp. 1.2.

częściowo zeznania M. P.

M. P. jest pracownikiem D. P. (1), a D. P. (2) jego synem. Ich zeznania były ukierunkowane na umniejszenie odpowiedzialności oskarżonego i przedstawienia w złym świetle pokrzywdzonej. Przede wszystkim były sprzeczne z dowodami, na podstawie których Sąd dokonał ustalenia stanu faktycznego, dlatego nie dał im wiary. Świadkowie opisując przebieg wydarzeń w pasmanterii podnieśli, że to M. W. źle się zachowywała i bez powodu opluła oskarżonego, który nie uderzył jej. Jednocześnie świadkowie nie dostrzegli żadnego negatywnego zachowania D. P. (1) i byli wobec niego bezkrytyczni. Na uwagę zasługuje fakt, że wersja zdarzeń przedstawiona przez nich zawiera liczne szczegóły i jest zbieżna do wyjaśnień oskarżonego, co zdaniem Sądu pokazuje, że przed złożeniem zeznań ustalili między sobą co powiedzą i przygotowali się do tego chcąc podtrzymać linię narracyjną oskarżonego, która ze wskazanych wyżej powodów nie mogła się ostać. Świadkowie nie byli obiektywni i wyraźnie chcieli pomóc oskarżonemu.

2 – l.p. 1.1

2 – l.p. 1.2.

zeznania D. P. (2)

1.PODSTAWA PRAWNA WYROKU

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Oskarżony

☒

1.3.  Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem

I.

D. P. (1)

Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej

Zachowanie D. P. (1) w dniu 11 października 2022 r. podjęte wobec M. W. wyczerpało znamiona przestępstwa z art. 157 § 2 k.k., zgodnie z którym odpowiedzialność karną ponosi ten, kto powoduje naruszenie czynności narządu ciała lub rozstroju zdrowia innej osoby trwające nie dłużej niż 7 dni. W myśl art. 157 § 2 k.k. czynność sprawcza polega na „powodowaniu” opisanych w art. 157 § 2 k.k. skutków, zaś pojęcie to obejmuje wszystkie zachowania pozostające w związku przyczynowym i normatywnym ze skutkiem. Dla przypisania czynu z art. 157 § 2 k.k. należy zatem ustalić, że pomiędzy zachowaniem sprawcy, a skutkiem zachodzi związek przyczynowy, a nadto, że skutek swojego działania sprawca obejmował swą umyślnością, tj. chciał go spowodować lub też na nastąpienie takiego skutku co najmniej się godził. Przestępstwo określone w art. 157 § 2 k.k. może być bowiem popełnione tylko umyślnie, przy czym zarówno z zamiarem bezpośrednim, jak i z zamiarem ewentualnym. Sprawca nie musi przy tym obejmować swoim zamiarem konkretnych uszkodzeń ciała pokrzywdzonego, bowiem zastosowanie znajduje tu konstrukcja „zamiaru ogólnego”, zgodnie z którą wystarczające jest ustalenie, że sprawca chciał albo przewidując możliwość na to się godził, że dojdzie do spowodowania uszczerbku na zdrowiu (por. Andrzej Zoll [w:] A. Barczak-Oplustil, G. Bogdan, Z. Ćwiąkalski, M. Dąbrowska-Kardas, P. Kardas, J. Majewski, J. Raglewski, M. Rodzynkiewicz, M. Szewczyk, W. Wróbel, A. Zoll, Kodeks karny. Część szczególna. Tom II. Komentarz do art. 117-277 k.k., Zakamycze, 2006, wyd. II).

We wskazanym powyżej dniu oskarżony uderzył M. W. pięścią w twarz, gdy znajdowała się w pasmanterii, co spowodowało u niej uszkodzenia ciała w postaci sińca z obrzękiem na twarzy, uszkodzenia śluzówki wargi górnej i dolegliwości bólowych. Sąd ustalił, że obrażenia te spowodowało u pokrzywdzonej naruszenie czynności narządu ciała na okres czasu poniżej 7 dni, co jednoznacznie wynika z opinii sądowo-lekarskiej. Oskarżony zadając starszej kobiecie (w czasie zdarzenia 75 letniej) uderzenie pięścią w twarz z bliskiej odległości musiał liczyć się z tym, że w wyniku tego dozna ona obrażeń ciała.

☐

1.1.  Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania niezgodna z zarzutem

Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej

☐

1.4.  Warunkowe umorzenie postępowania

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach warunkowego umorzenia postępowania

☐

1.5.  Umorzenie postępowania

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach umorzenia postępowania

☐

1.6.  Uniewinnienie

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach uniewinnienia

1.KARY, Środki Karne, PRzepadek, Środki Kompensacyjne i środki związane z poddaniem sprawcy próbie

Oskarżony

Punkt rozstrzygnięcia
z wyroku

Punkt z wyroku odnoszący się
do przypisanego czynu

Przytoczyć okoliczności

D. P. (1)

I.

I.

Ustawodawca za popełnienie czynu z art. 157 § 2 k.k. przewidział możliwość wymierzenia kary grzywny, ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2.

Sąd przy wymierzaniu oskarżonemu kary miał na względzie stopień winy oskarżonego, który był wysoki. D. P. (1) to dorosły, zdrowy psychicznie człowiek, w pełni zdający sobie sprawę z bezprawności swojego zachowania, tym bardziej, że działalność gospodarczą prowadzi od wielu lat i z całą pewnością miał już do czynienia z klientami, którzy nie byli zadowoleni z jego usług.

Stopień społecznej szkodliwości czynu oskarżonego był znaczny. Sąd wziął pod uwagę rodzaj i charakter naruszonego dobra, jakim jest zdrowie człowieka, rozmiar wyrządzonej szkody, którą należy mierzyć zakresem obrażeń, które w zdarzeniu odniosła pokrzywdzona M. W., sposób i okoliczności popełnienia czynu, jak również postać zamiaru D. P. (1).

Sąd zważył, że choć niewątpliwie do zdarzenia doszło pod wpływem gniewu D. P. (1), który był niezadowolony, że klientka chciała aby zapakował jej towar, a gdy wróciła ponownie do sklepu nie chciała aby obsługiwał ją oraz używał wulgarnego słowa, to jednak w żadnym stopniu nie usprawiedliwia to zachowania D. P. (1), który mógł przecież wyprosić klientkę ze sklepu, a nie uderzyć ją z pięści w twarz.

Jako okoliczność łagodzącą Sąd uwzględnił to, że oskarżony jest osobą niekaraną oraz prowadzi ustabilizowany tryb życia. Z kolei na niekorzyść oskarżonego przemawia wysoki stopień winy i znaczny stopień społecznej szkodliwości czynu. Sąd zważył, że tak nagannego zachowania oskarżony dopuścił się w miejscu swojej pracy wobec osoby starszej, w tym kobiety, co do której miał znaczną przewagę z racji chociażby tego, że jest od niej o kilkanaście lat młodszy oraz uderzył ją z zaskoczenia, gdy znajdowała się w ciasnym pomieszczeniu i nie miała żadnej możliwości uniknięcia ciosu.

W ocenie Sądu wymierzenie oskarżonemu kary pozbawienia wolności lub ograniczenia wolności nawet w niskim wymiarze byłoby jednak dla D. P. (1) nadmierną dolegliwością z uwagi na to, że prowadzi on działalność gospodarczą i orzeczenie tych kar pozbawiłoby go lub ograniczyło mu możliwość uzyskiwania dochodów. W ocenie Sądu karą adekwatną do zachowania oskarżonego spośród przewidzianych w art. 157 § 2 k.k. będzie więc kara grzywny. Sąd wymierzył zatem oskarżonemu karę grzywny w rozmiarze 150 stawek dziennych, która odpowiada przede wszystkim stopniowi społecznej szkodliwości czynu oskarżonego, jak i okolicznościom popełnienia czynu. Kara ta jest odpowiednio dolegliwa by zadziałać na oskarżonego wychowawczo, aby już nigdy nie zachował się w tak naganny sposób w stosunku do klienta ani jakiejkolwiek innej osoby, a jednocześnie pozostawi ona w społeczeństwie przekonanie o nieopłacalności dopuszczania się podobnych przestępstw oraz o nieuchronności kary.

Sąd zważył, że choć oskarżony podnosił, że nie osiąga dochodów, to prowadzi przecież działalność gospodarczą od 1991 roku i jest to jedna z większych oraz bardziej znanych pasmanterii w K.. Ponadto posiada on majątek i nie ujawnił czy posiada kogoś na swoim utrzymaniu. W ocenie Sądu właściwe jest określenie wysokości stawki dziennej grzywny na kwotę 30 zł.

D. P. (1)

II.

I.

Sąd na podstawie art. 46 § 1 k.k. zasądził od oskarżonego na rzecz oskarżycielki posiłkowej wnioskowaną przez nią kwotę 5.000 zł tytułem zadośćuczynienia za doznaną krzywdę. M. W. na skutek zachowania D. P. (1) doznała cierpienia fizycznego oraz psychicznego. W ocenie Sądu tak określona wysokość zadośćuczynienia jest adekwatna do poniesionych przez pokrzywdzoną cierpień. Dolegliwości bólowe żuchwy utrzymywały się u niej bowiem przez 2 tygodnie. Miała też problemy z mówieniem i trudności z jedzeniem i piciem przez co musiała miksować pokarm. Co istotne, jak wskazała pokrzywdzona oraz potwierdziły bliskie jej osoby zachowanie oskarżonego odbiło się również na psychice kobiety, która stała się nieufna wobec innych osób i reaguje nerwowo gdy ktoś ją mija na spacerze. Obawia się bowiem czy znowu nie spotka jej taka przykra sytuacja. W związku z tym nie ma wątpliwości, że M. W. odczuwa skutki zachowania oskarżonego do chwili obecnej. Zdaniem Sądu krzywda, jaką odniosła pokrzywdzona, uzasadnia więc orzeczenie powyższej kwoty. Konieczność zrealizowania takiego obowiązku ze strony oskarżonego wzmocni u niego oddziaływanie wychowawcze i prewencyjne kary, a zatem skłoni go do refleksji nad nagannością swojego zachowania. Jednocześnie należy podkreślić, że dla ustalenia wartości zadośćuczynienia ważny jest rozmiar krzywdy, a dopiero drugoplanowo istotne są możliwości majątkowe D. P. (1).

1.1Inne ROZSTRZYGNIĘCIA ZAwarte w WYROKU

Oskarżony

Punkt rozstrzygnięcia
z wyroku

Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu

Przytoczyć okoliczności

1.6. inne zagadnienia

W tym miejscu sąd może odnieść się do innych kwestii mających znaczenie dla rozstrzygnięcia,
a niewyjaśnionych w innych częściach uzasadnienia, w tym do wyjaśnienia, dlaczego nie zastosował określonej instytucji prawa karnego, zwłaszcza w przypadku wnioskowania orzeczenia takiej instytucji przez stronę

7.  KOszty procesu

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

III.

Zgodnie z art. 627 k.p.k. od skazanego w sprawach z oskarżenia publicznego zasądza się koszty sądowe na rzecz Skarbu Państwa oraz wydatki na rzecz oskarżyciela posiłkowego. W skład wydatków wchodzą m.in. wydatki związane z ustanowieniem jednego pełnomocnika z wyboru. Oskarżycielka posiłkowa M. W. korzystała w toku postępowania z pomocy prawnej pełnomocnika ustanowionego z wyboru i wniosła o zasądzenie na swoją rzecz kosztów związanych z jego ustanowieniem wg. przedłożonego spisu kosztów. Wobec powyższego, Sąd zasądził od oskarżonego D. P. (1) na rzecz M. W. kwotę 2.100 zł tytułem zwrotu poniesionych przez nią kosztów związanych z ustanowieniem pełnomocnika w sprawie, którą to kwotę ustalono w oparciu o przedłożony spis kosztów. Przedłożony dokument potwierdza poniesienie przez oskarżycielkę posiłkową wydatków w takiej wysokości. Kwota ta mieści się w granicach stawek ustalonych w § 11 ust. 2 pkt 3 w zw. z § 11 ust. 7 w zw. z § 17 pkt 1 rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie (t.j. Dz.U. z 2023 r., poz. 1964 ze zm.) i nie przekracza sześciokrotności stawki minimalnej. Z kolei charakter sprawy, nakład pracy obrońcy, wielość terminów rozpraw, obszerność materiału dowodowego przemawia za ustaleniem wysokości wynagrodzenia w kwocie przewyższającą stawkę minimalną.

IV.

Z uwagi na to, że wobec oskarżonego Sąd wydał wyrok skazujący, na zasadzie art. 627 k.p.k. Sąd zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 2.295,76 zł tytułem kosztów sądowych w sprawie, na które złożyły się:

- opłata w kwocie 450 zł od wymierzonej oskarżonemu kary grzywny (art. 617 k.p.k. oraz art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 roku o opłatach w sprawach karnych, t.j. Dz.U. z 2023 r., poz. 123 ze zm.);

- ryczałt za doręczenie wezwań i innych pism w postępowaniu przygotowawczym i przed sądem w łącznej kwocie 40 zł (art. 618 § 1 pkt 1 k.p.k. w zw. z § 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 18 czerwca 2003 r. w sprawie wysokości i sposobu obliczania wydatków Skarbu Państwa w postępowaniu karnym, t.j. Dz.U. z 2013 r., poz. 663);

- wynagrodzenie biegłych lekarzy psychiatrów i biegłego psychologa w łącznej kwocie 1.344 zł za wydanie pisemnej opinii sądowo – psychiatrycznej i psychologicznej dotyczącej oskarżonego (art. 618 § 1 pkt 9 k.p.k. w zw. z § 2a i § 7 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 24 kwietnia 2013 roku w sprawie określenia stawek wynagrodzenia biegłych, taryf zryczałtowanych oraz sposobu dokumentowania wydatków niezbędnych dla wydania opinii w postępowaniu karnym, t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 2049 ze zm.);

- wynagrodzenie biegłego lekarza w łącznej kwocie 371,76 zł za wydanie pisemnej i ustnej opinii sądowo – lekarskiej dotyczącej pokrzywdzonej (art. 618 § 1 pkt 9 k.p.k. w zw. z § 7 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 24 kwietnia 2013 roku w sprawie określenia stawek wynagrodzenia biegłych, taryf zryczałtowanych oraz sposobu dokumentowania wydatków niezbędnych dla wydania opinii w postępowaniu karnym, t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 2049 ze zm.);

- opłata w łącznej kwocie 90 zł za trzykrotne uzyskanie informacji z Krajowego Rejestru Karnego dotyczącej oskarżonego (art. 618 § 1 pkt 10 kpk w zw. z art. 24 ust. 1 ustawy z dnia 24 maja 2000 r. o Krajowym Rejestrze Karnym, t.j. Dz.U. z 2023 r., poz. 1068 ze zm., w zw. z § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 18 czerwca 2014 r. w sprawie opłat za wydanie informacji z Krajowego Rejestru Karnego, Dz.U. z 2014 r., poz. 861 ze zm.).

W ocenie Sądu możliwości finansowa i zarobkowe oskarżonego związane z prowadzeniem przez oskarżonego od wielu lat działalności gospodarczej oraz posiadaniem majątku, przy uwzględnieniu, że oskarżony nie posiada na swoim utrzymaniu innych osób, a także zważywszy na wysokość orzeczonej wobec oskarżonego kary grzywny, pozwalają oskarżonemu na poniesienie zasądzonych kosztów sądowych w pełnej wysokości, gdyż nie są one wysokie.

1.1Podpis