Portal Orzeczeń Sądu Rejonowego w Kielcach

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 16 maja 2024 roku

Sąd Rejonowy w Kielcach VIII Wydział Cywilny

w składzie następującym:

Przewodniczący sędzia Agnieszka Kierkowska

Protokolant sekretarz sądowy Teresa Witkowska

po rozpoznaniu w dniu 16 maja 2024 roku w Kielcach

na rozprawie

sprawy z powództwa K. L.

przeciwko M. C.

z udziałem (...) Spółka Akcyjna w W. jako interwenienta ubocznego po stronie pozwanego

o zapłatę

I.  zasądza od M. C. na rzecz K. L. 43468 zł (czterdzieści trzy tysiące czterysta sześćdziesiąt osiem złotych) odszkodowania oraz 5000 zł (pięć tysięcy złotych) zadośćuczynienia;

II.  zasądza od M. C. na rzecz K. L. 9841 zł (dziewięć tysięcy osiemset czterdzieści jeden złotych) kosztów procesu z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia uprawomocnienia wyroku do dnia zapłaty;

III.  nakazuje pobrać od M. C. na rzecz Skarbu Państwa Sądu Rejonowego w Kielcach 2779,80 zł (dwa tysiące siedemset siedemdziesiąt dziewięć złotych i osiemdziesiąt groszy) kosztów sądowych;

IV.  nakazuje pobrać od (...) Spółki Akcyjnej w W. na rzecz Skarbu Państwa Sądu Rejonowego w Kielcach 812 zł (osiemset dwanaście złotych) kosztów sądowych.

Sędzia Agnieszka Kierkowska

Sygn. akt: VIII C 1322/19

UZASADNIENIE

wyroku Sądu Rejonowego w Kielcach

z dnia 16 maja 2024 r. w sprawie VIII C 1322/19:

W pozwie z 4.07.2019 r. (data nadania pisma) powódka K. L. zawarła żądanie zasądzenia na jej rzecz od pozwanego M. C. odszkodowania w wysokości 43468 zł. Na uzasadnienie tego żądania wskazała, że 23.06.2018 r. uległa wypadkowi w lokalu gastronomicznym pozwanego na schodach, a przyczyną wypadku było niedopełnienie przez pozwanego obowiązków wynikających z rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12.04.2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, gdyż schody, na których doszło do wypadku miały poręcz tylko z jednej strony. Wskutek wypadku powódka doznała obrażeń nóg. Poniosła koszty leczenia (leków, opatrunków – (...) EUR) oraz utraciła dochody (9000 EUR za 2 miesiące), ponieważ musiała przerwać prowadzoną działalność gospodarczą, polegającą na wykonywaniu zawodu pielęgniarki. Żądanie pozwu obejmuje równowartość sumy (...),83 EUR przeliczonej po kursie NBP na PLN.

W piśmie z 25.11.2021 r (data nadania pisma) K. L. rozszerzyła powództwo, domagając się obok odszkodowania również zadośćuczynienia za doznaną krzywdę w wysokości 5000 zł. (k.279-281) Wskazała, że zważywszy na ból
i cierpienie, jakich doznała, należy jej się zadośćuczynienie. Z powodu odniesionych obrażeń musiała zmienić garderobę i styl życia, zrezygnowała ze spódnic, krótkich spodenek, butów na obcasie, jak również z jazdy na nartach. Uszkodzeniu uległ także tatuaż na nodze. Latem musi stosować specjalne kremy ochronne z powodu blizn, przy zmianie pogody odczuwa ból, musi przyjmować leki przeciwbólowe.
W pracy stosuje podkolanówki przeciwżylakowe, by zapobiegać obrzękom, ponieważ wykonywanie pracy wymaga ciągłego ruchu.

Pozwany M. C. w odpowiedzi na pozew z 8.08.2019 r. (k.45-50) wniósł o oddalenie powództwa w całości. Zarzucił, że nie ponosi odpowiedzialności za wypadek, do którego doszło podczas przyjęcia weselnego, podczas którego powódka spożywała alkohol. W jego ocenie to stanowiło wyłączną przyczynę utraty równowagi i upadku powódki na schodach. Pozwany zakwestionował roszczenie także co do wysokości, wskazując, że powódka nie wykazała kosztów prowadzonej działalności, nie wykazała zapłaty za fakturę załączoną do pozwu, a faktura ta dotyczy zakupu 3 miesiące po wypadku. Leki w niej opisane powódka mogła zużyć w ramach prowadzonej działalności, a nie na własne leczenie. Pozwany wskazał, że był w dacie wypadku ubezpieczony od odpowiedzialności cywilnej przez (...) S.A. i wniósł o zawiadomienie go o toczącym się postępowaniu. Na rozprawie 14.12.2021 r. (k.282) pozwany M. C. wniósł
o oddalenie powództwa także co do roszczenia o zadośćuczynienie, którego dotyczyło rozszerzenie żądania pozwu.

(...) S.A. w W. w piśmie z 27.12.2019 r. zgłosił interwencję uboczną po stronie pozwanego (k.146), a w piśmie
z 18.09.2020 r. (k.192-193) wniósł o oddalenie powództwa w całości, zarzucając nie udowodnienie przez powódkę przesłanek odpowiedzialności odszkodowawczej z art. 415 k.c. Wskazał, że przyłącza się do stanowiska pozwanego, iż wyłączną przyczyną wypadku było niezachowanie przez powódkę należytej ostrożności przy poruszaniu się po schodach, prawdopodobnie spowodowane spożyciem alkoholu. Zarzucił, że dochodzona kwota zadośćuczynienia i odszkodowania jest zbyt wygórowana
i nieudowodniona. W piśmie z 28.12.2021 r. (k.292-293) interwenient (...) S.A. w W. wniósł o oddalenie powództwa
o zadośćuczynienie, zarzucając, że żądanie jest bezpodstawne, a kwota zadośćuczynienia nie może być dowolna.

Wyrokiem wstępnym z 14.12.2021 r. (k.283, 347) uznano za usprawiedliwione co do zasady roszczenie K. L. o zadośćuczynienie i naprawienie szkody, jakiej doznała w związku z uszkodzeniem ciała i wywołaniem rozstroju zdrowia wskutek wypadku, któremu uległa w dniu 23 czerwca 2018 r. w miejscu prowadzenia przez M. C. działalności gospodarczej w P. przy ul. (...).

W sprawie pozostaje bezsporne, że:

Pozwany M. C. prowadzi działalność gospodarczą w P., gmina P., przy ul. (...). Znajduje się tam stanowiący jego własność budynek usługowy, w którym prowadzony jest dom weselny. Powódka K. L. brała udział w weselu organizowanym w tym lokalu w dniu 23.06.2018 r. jako jeden z gości. W tym czasie M. C. w ramach prowadzonej działalności gospodarczej był ubezpieczony od odpowiedzialności cywilnej przez (...) S.A. w W..

Sąd ustalił:

K. L. stale mieszka i pracuje we W., jest pielęgniarką.
W 2021 r. wykonywała odpłatnie usługi jako pielęgniarka w domu opieki dla niepełnosprawnych o nazwie Spółdzielnia (...) w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, nie w ramach stosunku pracy. W miesiącach poprzedzających wypadek otrzymała wynagrodzenie rzędu (...) EUR za marzec 2018 r., (...) EUR za kwiecień 2018 r., (...) EUR za maj 2018 r.

Dowody: zeznania powódki k.157 odwrót – 158, rachunki dot. wynagrodzenia za usługi k.33-35, 494-496 odpisy dokumentów w j. włoskim, k.472-473 tłumaczenie na j. polski

K. L. przyjechała samochodem z W. na uroczystość, która odbywała się w lokalu M. C.. Podczas wesela schodząc po schodach do łazienki poślizgnęła się na stopniu i spadła na sam dół schodów, raniąc sobie obie nogi. Rany miały około 15 cm i były na obu podudziach. Na miejsce wezwano karetkę. Opatrzono rany przy użyciu opatrunków z apteczek w lokalu, obłożono je lodem. Karetka zabrała K. L. do szpitala w K., gdzie odnotowano jej pobyt na (...) od godziny 20:35. Na rany założono 40 szwów. Po opatrzeniu ran
i podaniu leków przeciwbólowych i przeciwtężcowych, K. L. wróciła do lokalu, ponieważ w P. został jej samochód i rzeczy, ale po nie więcej niż godzinie opuściła lokal.

Następnego dnia K. L. udała się samochodem w podróż powrotną do W.. Kontynuowała leczenie we W., brała antybiotyki i leki przeciwzakrzepowe. Rany źle się goiły, wymagały konsultacji chirurgicznej. W lipcu 2018 r. – po około miesiącu od wypadku, zdjęto szwy. Na ranach pojawiły się owrzodzenia, odnotowane w dokumentacji leczenia z początku sierpnia 2018 r. Wykonano czyszczenie ran, zastosowano opatrunki podciśnieniowe.

K. L. nie mogła pracować przez 2 miesiące po wypadku (lipiec
i sierpień 2018 r.). Gdy wróciła do pracy, nadal nosiła jeszcze opatrunki – do listopada 2018 r. Z początku pracowała tylko na nocnych dyżurach, za które dostawała niższe wynagrodzenie niż za usługi w dzień. Przez cały czas leczenia po wypadku stosowała leki (w tym odkażające), środki opatrunkowe i specjalistyczne opatrunki, za które zapłaciła w październiku 2018 r. łącznie (...),83 EUR.

Dowody: zeznania powódki k.157 odwrót – 158, 200, 456, karta leczenia z (...) k.68, dokumentacja leczenia: k.70-79 odpisy w j. włoskim, k.474-478 tłumaczenie na
j. polski dokumentów z k.70-79, k. 109-125 odpisy w j. włoskim z tłumaczeniem na
j. polski, zaświadczenia o niezdolności do pracy k.16-19, faktura na zakup leków
i środków opatrunkowych k.30-31, opinia biegłego z zakresu chirurgii P. S. (1) k.388-389

K. L. choruje na toczeń i stale stosuje leki sterydowe, ale nie miejscowo na skórę. Nie miała i nie ma zmian chorobowych na skórze na nogach. Nie stosowała i nie stosuje leków sterydowych na skórę na nogach. Przed wypadkiem miała tatuaż na podudziu i stopie. Wskutek wypadku uległ on uszkodzeniu, ponieważ po zranieniach pozostały na nogach blizny. Na lewej nodze pionowa blizna ma 15 cm, a od niej odchodzi poprzecznie druga blizna o długości około 5 cm. Blizna na prawej nodze ma około 11 cm. Te blizny powodują trwały uszczerbek na zdrowiu K. L., ponieważ skóra w miejscu zranień pozostała zmieniona i nie odzyska nigdy właściwości zdrowej tkanki. Uszkodzone zostały powierzchniowe naczynia krwionośne, zmniejszona jest zdolność odbierania bodźców. Na utrudniony i powikłany proces gojenia ran wpływ miał głównie ich charakter tłuczono – szarpany (rozległość, głębokość) oraz sposób powstania (uraz w kontakcie z zabrudzonym twardym podłożem, jakim były wyłożone kamieniem schody).

Z uwagi na sterydoterapię w leczeniu tocznia u K. L. mógł występować deficyt immunologiczny (obniżenie odporności), mający wpływ na czas trwania procesu gojenia ran. Nie da się jednak stwierdzić czy i o ile z tego powodu ten proces był dłuższy niż u osoby nie chorującej na toczeń i nie stosującej stale leków sterydowych. Mogło to wydłużyć proces gojenia o 2-3 dni. Natomiast pojawienie się w przebiegu gojenia ran owrzodzeń, wysięku nie miało związku
z leczeniem K. L. na toczeń lekami sterydowymi, tylko było związane
z charakterem urazu.

Dowody: zeznania powódki k.157 odwrót – 158, 200, 456, opinia biegłego z zakresu chirurgii P. S. (1) k.388-389, 404-407, 456, 531-533, 579-580

K. L. musiała od czasu wypadku zmienić sposób ubierania się. Nie nosi latem spódnic ani krótkich spodenek, nie wystawia nóg na słońce. Spódnice
i sukienki nosi tylko zimą. Musiała także zmienić sposób spędzania wolnego czasu, zrezygnować z jazdy na motocyklu i jazdy na nartach, ponieważ nie może używać wysokiego i sztywnego obuwia, jakie jest stosowane przy takiej aktywności z powodu dolegliwości bólowych. Przestała nosić buty na obcasie. Obawia się schodzenia po schodach. Nogi puchną i bolą po dłuższym chodzeniu, bolą także „na zmianę pogody”.

Dowód: zeznania powódki k.157 odwrót-158, 200

Okoliczności faktyczne, opisane wyżej, ustalono w oparciu o zeznania powódki oraz dokumenty wymienione wyżej, które tworzą spójną całość, wzajemnie się potwierdzają. Sąd oparł ustalenia również na opinii biegłego z zakresu chirurgii P. S. (1). Opinia ta jest kompletna, spójna i jednoznaczna. Wnioski biegłego są przekonująco i logicznie uzasadnione. Biegły wyczerpująco odniósł się do uwag do opinii i uzupełnił ją w odpowiedzi na zarzuty interwenienta,
w szczególności dotyczące wpływu schorzeń powódki na proces gojenia ran.
W ocenie Sądu opinia ta jest dowodem w pełni miarodajnym, przydatnym do ustalenia skutków wypadku dla aktualnego stanu zdrowia powódki oraz przebiegu leczenia.

Sąd zważył:

Powództwo K. L. o odszkodowanie i zadośćuczynienie co do zasady zasługuje na uwzględnienie, co znalazło już wyraz w prawomocnym wyroku wstępnym z 14.12.2021 r. (k.283, 347). Zgodnie z tym wyrokiem pozwany M. C. jest zobowiązany do zadośćuczynienia za krzywdę i naprawienia szkody, jakiej doznała K. L. w związku z uszkodzeniem ciała i wywołaniem rozstroju zdrowia wskutek wypadku, któremu uległa w dniu 23 czerwca 2018 r.
w miejscu prowadzenia przez M. C. działalności gospodarczej
w P. przy ul. (...).

Powództwo K. L. jest również w całości zasadne co do wysokości.

Z poczynionych w sprawie ustaleń wynika, że powódka wskutek wypadku doznała uszkodzenia ciała i rozstroju zdrowia.

Zgodnie z art. 444 § 1 k.c. w razie uszkodzenia ciała lub wywołania rozstroju zdrowia naprawienie szkody obejmuje wszelkie wynikłe z tego powodu koszty. Natomiast art. 445 § 1 k.c. stanowi, iż w wypadkach przewidzianych w artykule poprzedzającym sąd może przyznać poszkodowanemu odpowiednią sumę tytułem zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę.

Konstrukcja art. 445 k.c. oparta jest na trzech zasadach (tak G. Bieniek, H. Ciepła, S. Dmowski, J. Gudowski i inn., Komentarz do kodeksu cywilnego. Księga trzecia. Zobowiązania. Tom I, Warszawa 2002 Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis wydanie IV zmienione s. 634). Pierwsza zasada sprowadza się do stwierdzenia, że zadośćuczynienie pieniężne sąd może przyznać poszkodowanemu jedynie
w wypadkach wyraźnie w ustawie przewidzianych. Oznacza to, że możliwe jest przyznanie zadośćuczynienia pieniężnego wyjątkowo; regułą bowiem jest, że naprawieniu podlega tylko szkoda majątkowa. Zasądzenie stosownej sumy pieniężnej - jako zadośćuczynienia za doznaną krzywdę - możliwe jest jedynie
w sytuacjach unormowanych w art. 444 i 445 k.c., a w szczególności w razie uszkodzenia ciała lub wywołania rozstroju zdrowia, pozbawienia wolności i skłonienia kobiety do poddania się czynowi nierządnemu.

Drugą zasadą jest ograniczenie stosowania zadośćuczynienia pieniężnego - jako formy naprawienia krzywdy - do odpowiedzialności deliktowej. Oznacza to, że zadośćuczynienie nie może być przyznane w ramach odpowiedzialności kontraktowej.

Trzecia zasada sprowadza się do fakultatywności zadośćuczynienia pieniężnego, co oznacza, że jego przyznanie nie jest - nawet w razie istnienia krzywdy - obligatoryjne i zależy od uznania i oceny sądu w konkretnych okolicznościach sprawy. Fakultatywność nie oznacza dowolności. Odmowa przyznania zadośćuczynienia musi być obiektywnie uzasadniona.

Krzywda jest rozumiana jako cierpienie fizyczne (ból i inne dolegliwości), cierpienia psychiczne (ujemne uczucia przeżywane w związku z cierpieniami fizycznymi lub następstwami uszkodzenia ciała albo rozstroju zdrowia w postaci np. zeszpecenia, niemożności uprawiania działalności artystycznej, naukowej, wyłączenia z normalnego życia itp.). Zadośćuczynienie pieniężne ma na celu przede wszystkim złagodzenie tych cierpień. Obejmuje ono wszystkie cierpienia fizyczne
i psychiczne, zarówno już doznane, jak i te, które zapewne wystąpią w przyszłości. Ma więc ono charakter całościowy i powinno stanowić rekompensatę pieniężną za całą krzywdę doznaną przez poszkodowanego, mowa jest bowiem o „odpowiedniej sumie tytułem zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę”, przyznawanej jednorazowo.

Jednocześnie przepisy kodeksu cywilnego nie zawierają żadnych kryteriów, jakie należy uwzględniać przy ustalaniu wysokości zadośćuczynienia pieniężnego. Takie kryteria wypracowało orzecznictwo, szczególnie Sądu Najwyższego. Przy określaniu wysokości zadośćuczynienia należy mieć na uwadze, że jego celem jest wyłącznie złagodzenie doznanej przez poszkodowanego krzywdy. Krzywdą
w rozumieniu art. 445 k.c. będą z reguły uszkodzenia ciała poszkodowanego powodujące cierpienia fizyczne oraz ograniczenie ruchów i wykonywania czynności życia codziennego. Przy ustalaniu wysokości zadośćuczynienia obowiązuje zasada umiarkowania wyrażająca się w uwzględnieniu wszystkich okoliczności oraz skutków doznanego kalectwa (wyrok SN z dnia 3 maja 1972 r., I CR 106/72, Monitor Prawniczy - Zestawienie Tez (...) str. 4). Zadośćuczynienie z art. 445 k.c. ma przede wszystkim charakter kompensacyjny i tym samym jego wysokość musi przedstawiać jakąś ekonomicznie odczuwalną wartość. Wysokość ta nie może być jednak nadmierna w stosunku do doznanej krzywdy i aktualnych stosunków majątkowych społeczeństwa, a więc powinna być utrzymana w rozsądnych granicach (tak SN w wyroku z dnia 26 lutego 1962 r., 4 CR 902/61, OSNCP 1963, nr 5, poz. 107; w wyroku z dnia 22 marca 1978 r., IV CR 79/78, Monitor Prawniczy - Zestawienie Tez (...) str. 469). Wysokość zadośćuczynienia pieniężnego powinna uwzględniać aktualne warunki oraz stopę życiową społeczeństwa, kraju, w którym mieszka poszkodowany. (tak SN w wyroku z 29 maja 2008 r., II CSK 78/08). Najbliższym punktem odniesienia powinien być poziom życia osoby, której przysługuje zadośćuczynienie, gdyż jej stopa życiowa rzutować będzie na rodzaj wydatków konsumpcyjnych mogących zrównoważyć doznane cierpienie. Zadośćuczynienie nie jest karą, lecz sposobem naprawienia krzywdy. Przy ocenie więc "odpowiedniej sumy" należy brać pod uwagę wszystkie okoliczności danego wypadku, mające wpływ na rozmiar doznanej krzywdy (wyrok SN z 3 lutego 2000 r., I CKN 969/98, LEX nr 50824).

Jak wynika z poczynionych w sprawie ustaleń, rozmiar krzywdy powódki K. L. doznanej wskutek wypadku z 23.06.2018 r. był duży. Odczuwała dolegliwości bólowe, związane z gojeniem ran przez kilka tygodni. Ograniczenia
w życiu codziennym, jakie spowodował wypadek, w okresie leczenia oznaczały wyłączenie z aktywności zawodowej na 2 miesiące, konieczność noszenia opatrunków, oczyszczania i zaopatrywania ran, utrudnienie w poruszaniu się. Natomiast jako trwałe następstwo pozostały widoczne, rozległe blizny, powodujące trwały uszczerbek na zdrowiu i uszkadzające tatuaż. Ponadto zachodzą inne dotkliwe niedogodności związane z koniecznością osłaniania blizn odpowiednio dobraną garderobą, doboru odpowiedniego obuwia, rezygnacji z niektórych form aktywności (narty, motocykl). Powódka jest osobą w pełni aktywności życiowej i zawodowej. Ograniczenia, jakie spowodował wypadek, muszą mieć wpływ na jej samopoczucie. Obawia się schodzenia po schodach, zrezygnowała z chodzenia w butach na obcasie, blizny wpływają na jej samoocenę.

Wyrażająca się we wskazanych okolicznościach krzywda powódki zasługuje zdaniem Sądu na rekompensatę w kwocie co najmniej dochodzonej pozwem tj. 5000 zł. (...) i życie ludzkie są bezcenne, a należy zwrócić uwagę, że uszczerbek na zdrowiu, jakiego doznała powódka ma charakter trwały. Skóra na nogach nigdy nie odzyska dawnego wyglądu, a do tego dochodzi dyskomfort psychiczny, który wywołuje już samo istnienie widocznych blizn. Suma 5000 zł zadośćuczynienia
z pewnością nie jest nieadekwatna do rozmiarów cierpień fizycznych i psychicznych K. L.. Zasądzono zatem na podstawie art. 445§1 k.c. tytułem zadośćuczynienia 5000 zł zgodnie z żądaniem powódki w punkcie I sentencji wyroku.

W tym miejscu należy wskazać, że Sąd dla potrzeb ustalenia wysokości zadośćuczynienia należnego powódce poprzestał na dowodzie z opinii biegłego P. S. i nie uwzględnił wniosku interwenienta o dopuszczenie dowodu z opinii innego biegłego. Biegły P. S. w sposób pełny i wszechstronny odniósł się do kwestii leczenia powódki na toczeń i wpływu tego schorzenia i jego leczenia na skutki wypadku. W świetle tej opinii nie ulega wątpliwości, że następstwa trwałe w postaci blizn na nogach nie mają w żadnym stopniu związku z ww. schorzeniem. Jedyny potencjalny i niemożliwy do ścisłego ustalenia związek mógłby zachodzić między długością procesu gojenia a faktem przyjmowania stale leków sterydowych
w leczeniu tocznia. Wpływ ten nie mógł być jednak na tyle istotny, by determinowało to wysokość zadośćuczynienia, gdyż gdyby nawet zachodził, powodowałby wydłużenie procesu gojenia o kilka dni.

Co do odszkodowania to żądanie powódki zasługuje na uwzględnienie. Domagała się ona zwrotu wydatków na zakup leków i środków opatrunkowych, wykazując ich poniesienie rachunkiem na (...),83 EUR. Tego rodzaju koszt mieści się w dyspozycji art. 444§1 k.c. Dodatkowo powódka poniosła szkodę majątkową
w postaci utraconego dochodu za 2 miesiące, gdy nie mogła pracować z uwagi na leczenie ran. Okoliczności te wykazane zostały dokumentami, potwierdzającymi niezdolność do pracy oraz wysokość dochodów uzyskiwanych przez powódkę
w okresie bezpośrednio poprzedzającym wypadek. W oparciu o te dokumenty uzasadnione jest przyjęcie, że dochody powódki za te dwa miesiące, gdy nie mogła pracować, byłyby na podobnym poziome, jak w miesiącach poprzedzających. Nieuzyskanie ich było wyłącznie wynikiem wypadku, zatem ta szkoda także powinna być naprawiona na podstawie art. 444§1 k.c. Powódka dokonała przeliczenia odszkodowania na PLN w pozwie, określając żądanie na 43468 zł i zostało ono również w całości uwzględnione w punkcie I sentencji wyroku.

Powódka nie domagała się zasądzenia odsetek ustawowych za opóźnienie, zatem zgodnie z art. 321 k.p.c. nie orzekano o tych odsetkach.

O kosztach procesu orzeczono w oparciu o przepis art. 98 § 1 k.p.c., który stanowi, że strona przegrywająca proces obowiązana jest zwrócić przeciwnikowi koszty celowego dochodzenia praw lub celowej obrony. Suma kosztów procesu poniesionych przez powódkę to: 9841 zł i składają się na nią:

-

2174 zł i 250 zł – opłata od pozwu,

-

17 zł – opłata skarbowa od pełnomocnictwa,

-

5400 zł - koszty zastępstwa procesowego pełnomocnika reprezentującego powódkę w stawce minimalnej określonej w §2 pkt.6 rozporządzenia Ministra sprawiedliwości z 22.10.2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie,

-

2000 zł - zaliczka, wykorzystana w całości na wynagrodzenia biegłych (por. k.208, 224, 244).

Skoro powództwo uwzględnione zostało w całości, pozwany zobowiązany jest zwrócić powódce wszystkie te koszty, o czym orzeczono w punkcie II sentencji wyroku.

Z uwagi na fakt, że powódka w całości wygrała proces, strona pozwana została obciążona nie uiszczonymi kosztami sądowymi na podstawie art. 113 ust.1 ustawy z dnia 28 lipca 2005 roku o kosztach sądowych w sprawach cywilnych w zw. z art. 98§1 k.p.c. w punkcie III sentencji wyroku. Na kwotę 2779,80 zł, którą z tego tytułu nakazano ściągnąć od pozwanego składają się:

-

333,80 zł wynagrodzenia biegłego S. Ż. w części w jakiej nie zostało pokryte z zaliczki powódki (k.244, 266)

-

1486 zł wynagrodzenia tłumacza (k.523)

-

960 zł wynagrodzenia biegłego P. S. za sporządzenie opinii zasadniczej i uzupełniającej (k.392, 536)

Na podstawie art. 113 ust.1 ustawy z dnia 28 lipca 2005 roku o kosztach sądowych
w sprawach cywilnych w zw. z art. 107 k.p.c. w punkcie IV sentencji wyroku nakazano ściągnąć od interwenienta ubocznego koszty sądowe wywołane jego czynnościami procesowymi tj. koniecznością uzupełniania opinii biegłego P. S. w odpowiedzi na zarzuty interwenienta na piśmie i w opinii ustnej odbieranej na rozprawie, w sumie 812 zł (k.410, 462). Pozostałe strony nie kwestionowały opinii i nie zgłaszały do niej uwag, a wskutek uwag interwenienta opinia nie została przez biegłego zmieniona w żadnym zakresie.