Portal Orzeczeń Sądu Rejonowego w Kielcach

UZASADNIENIE

wyroku Sądu Rejonowego w Kielcach z dnia 8 kwietnia 2024 roku

Pozwem z dnia 25 sierpnia 2023 r. strona powodowa (...) Spółka Akcyjna z siedzibą w P. wniosła o zasądzenie od strony pozwanego R. G. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą Firma (...) kwoty 22.548,00 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie w transakcjach handlowych liczonymi od dnia 4 lipca 2023 roku do dnia zapłaty oraz kosztami procesu.

W uzasadnieniu swego żądania strona powodowa wskazała, że w ramach prowadzonej działalności gospodarczej strona pozwana w dniu 30 listopada 2022 r. przyjęła od powódki dwa zlecenia transportowe, przedmiotem których było wykonanie transportu blachy w kręgach o łącznej wadze 28.000,00 kg. Strona powodowa podniosła, że (...) Sp. z o.o. wystawiła dwie noty obciążeniowe stronie powodowej na łączną kwotę 22.548,00 zł z powodu uszkodzenia przewożonego towaru. Podniosła, że uznała roszczenie przysługujące (...) Sp. z o.o. i w związku z tym wystawiła pozwanemu noty obciążeniowe na łączną kwotę 22.548,00 zł tytułem odszkodowania za uszkodzenie towarów podczas realizacji dwóch zleceń transportowych, a po upływie terminu płatności wezwała pozwanego do zapłaty, a należność nie została zapłacona przez pozwanego. ( k. 4-7)

Nakazem zapłaty w postępowaniu upominawczym z dnia 18 września 2023 r. w sprawie sygn. akt. V GNc 2780/23 Sąd Rejonowy w Kielcach V Wydział Gospodarczy orzekł w całości zgodnie z żądaniem pozwu. (k.25)

Sprzeciwem od nakazu zapłaty pozwany R. G. prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą Firma (...) zaskarżył w całości wydane orzeczenie i wniósł o oddalenie powództwa w całości oraz o zasądzenie na jego rzecz zwrotu kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Ponadto pozwany wniósł o wezwanie (...) Spółki Akcyjnej z siedzibą w W. do wzięcia udziału w charakterze interwenienta ubocznego po stronie pozwanego w niniejszym postępowaniu.

W uzasadnieniu pozwany przyznał, że wykonał zlecenie na rzecz strony powodowej. Wskazał, że zgodnie z warunkami zlecenia w celu wykonania transportu, pozwany obowiązany był podstawić dwa zestawy do przewozu ładunków, zaś pozostałe obowiązki w zakresie organizacji i obsługi transportu w całości spoczywały na powódce. Podniósł, że podstawił zestawy zgodnie z warunkami i terminami określonymi w zleceniu. Podkreślił, że w liście przewozowym CMR do zlecenia (...) wpisano zastrzeżenie, że jeden krąg o nr E. (...) był uszkodzony i załadowany towar w takim stanie przyjechał z portu w A., zaś w drugim liście przewozowym do zlecenia nr (...) wpisano: „krążek blachy uszkodzony”. Pozwany zakwestionował legitymację czynną powódki do dochodzenia roszczeń od pozwanego. Ponadto podniósł brak odpowiedzialności pozwanego przewoźnika za szkodę w związku z tym, że szkoda powstała przed przyjęciem towaru do przewozu przez pozwanego. Wskazał ponadto na brak wykazania przez powoda faktu poniesienia szkody oraz jej wysokości. (k. 31-42)

Postanowieniem z dnia 9 listopada 2023 r. Sąd Rejonowy w Kielcach V Wydział Gospodarczy zawiadomił (...) Spółkę Akcyjną z siedzibą w W. o toczącym się procesie między powódką a pozwanym o zapłatę i wezwał do wzięcia udziału w niniejszym postępowaniu. (k. 49)

W pismach procesowych z dnia 1 grudnia 2023 r. i 14 marca 2024 r. strona powodowa odniosła się do zarzutów pozwanego podniesionych w sprzeciwie od nakazu zapłaty, podtrzymała dotychczasowe twierdzenia i przedstawiła dalszą argumentację na ich poparcie. (k. 57-63, 78-79)

W pismach procesowych z 22 grudnia 2023 r. i 21 marca 2024 r. pozwany podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie (k. 67-71, 83-84)

Sąd ustalił następujący stan faktyczny.

Strony są przedsiębiorcami.

okoliczności bezsporne, a nadto wydruk (...) pozwanego (k.13-14), odpis z KRS powoda (k. 11-12)

W dniu 30 listopada 2023 r. strona powodowa (...) Spółka Akcyjna z siedzibą w P. wystawiła dwa zlecenie transportowe o nr (...)/ (...) oraz (...)/ (...), w ramach których pozwany R. G. zobowiązany był przewieźć blachy w kręgach o łącznej wadze 28.000,00 kg. Pozwany przyjął zlecenia. Miejscem załadunku było M. K. 740 N. W. 63 BE 2040 A., zaś rozładunku (...) Sp. J. Targowisko 463 (K. 567) PL (...)-(...) T.. Termin załadunku ustalono na dzień 1 grudnia 2022 r., zaś rozładunku na dzień 5 grudnia 2022 r.

Pozwany zrealizował transport, dostarczając towar z miejsca załadunku do miejsca rozładunku. Podczas odbioru towaru odbiorca (...) Sp. J. dokonał oględzin. W międzynarodowym samochodowym liście przewozowym do zlecenia (...)/ (...) wpisano zastrzeżenie, że jeden krąg o nr E. (...) był uszkodzony i załadowany towar w takim stanie przyjechał z portu w A.. W międzynarodowym samochodowym liście przewozowym do zlecenia (...)/ (...) dokumentującym przewóz kręgu o nr E. (...) wpisano zastrzeżenie „krążek blachy uszkodzony”.

Dowód: zlecenie transportowe nr (...)/ (...) (k. 15), międzynarodowy samochodowy list przewozowy CMR do zlecenia (...)/ (...) (k. 16), zlecenie transportowe nr (...)/ (...) (k. 17), międzynarodowy samochodowy list przewozowy CMR do zlecenia (...)/ (...) (k. 18), wydruk zdjęć (k. 65, 66), zeznania świadka M. P. (1) (k. 75v-77), zeznania świadka Z. D. (k. 87-88), zeznania pozwanego R. G. (k. 88-88v)

W dniu 19 czerwca 2023 r. (...) Sp. z o.o. z siedzibą G. wystawiła notę księgową nr (...) z tytułu obciążenia (...) S.A. z siedzibą w P. kwotą 10.630,00 zł wg noty księgowej S. - reklamacja za uszkodzony krąg blachy (...) o wadze 4420 kg netto, uszkodzony krąg - 1320 kg, z 14-dniowym terminem płatności. Także w dniu 19 czerwca 2023 r. (...) Sp. z o.o. z siedzibą G. wystawiła drugą notę księgową nr (...) z tytułu obciążenia (...) S.A. z siedzibą w P. kwotą 11.918,00 zł wg noty księgowej S. - reklamacja za uszkodzony krąg blachy (...) o wadze 4420 kg netto, uszkodzony krąg - 1480 kg, z 14-dniowym terminem płatności.

Dowód: nota księgowa nr (...) (k. 19), nota księgowa nr (...) (k. 20)

(...) S.A. z siedzibą w P. uznała roszczenie przysługujące (...) Sp. z o.o. i w związku z tym wystawiła pozwanemu noty debetowe na łączną kwotę 22.548,00 zł tytułem odszkodowania za uszkodzenie ładunków w transporcie.

W dniu 20 czerwca 2023 r. (...) S.A. z siedzibą w P. wystawiła pozwanemu R. G. notę debetową nr (...) na kwotę 10.630 zł tytułem odszkodowania za uszkodzenie ładunku w transporcie przy realizacji zlecenia (...)/ (...), z terminem płatności 3 lipca 2023 r. Także w dniu 20 czerwca 2023 r. (...) S.A. z siedzibą w P. wystawiła pozwanemu R. G. notę debetową nr (...) na kwotę 11.918 zł tytułem odszkodowania za uszkodzenie ładunku w transporcie przy realizacji zlecenia (...)/ (...), z terminem płatności 3 lipca 2023 r.

W notach debetowych (...) S.A. z siedzibą w P. nie wskazała, że szkoda została wyrządzona przez pozwanego R. G. oraz sposobu wyliczenia wysokości szkody.

Dowód: nota debetowa nr (...) (k. 21), nota debetowa nr (...) (k. 22)

Pismem z dnia 18 lipca 2023 r. (...) S.A. z siedzibą w P. wezwała do zapłaty pozwanego R. G. należności w łącznej kwocie 22.548,00 zł w terminie 5 dni od dnia otrzymania wezwania. Należność nie została zapłacona przez pozwanego.

Dowód: wezwanie do zapłaty (k. 23), potwierdzenie nadania (k. 24).

Sąd dokonując ustaleń oparł się na przedłożonych przez strony dokumentach, zeznaniach świadka M. P. (1), Z. D. oraz pozwanego R. G.. W ocenie Sądu dowody te, w zakresie w jakim stanowiły podstawę poczynionych w niniejszej sprawie ustaleń faktycznych, tworzą spójny i niebudzący wątpliwości w świetle wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego, a przez to zasługujący na wiarę materiał dowodowy. Stwierdzić należy, że żadna ze stron nie poddawała w wątpliwość wiarygodności i mocy dowodowej dokumentów. Sąd w zgromadzonym materiale dowodowym również nie dopatrzył się niczego, co uzasadniałoby powzięcie wątpliwości co do ich prawdziwości, czy wiarygodności. Jednocześnie należy podkreślić, że wydruki zdjęć rolek blachy przedstawione przez stronę powodową są mało czytelne i nie sposób z nich stwierdzić, co zostało uszkodzone, czy jest to jedynie uszkodzenia opakowanie rolki, czy także przewożony towar uległ uszkodzeniu i w jakim stopniu, ponadto nie są one oznaczone żadną datą. Zeznania świadków i pozwanego w zakresie, w jakim stanowiły podstawę ustaleń faktycznych Sąd ocenił jako spójne i logiczne. Dodatkowo należy podnieść, że strona pozwana w piśmie procesowym złożonym w dniu 22 grudnia 2023 r. wnosiła o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego, jednakże Sąd na podstawie art. 235 ² §1 pkt 3 k.p.c. pominął ten dowód jako nieprzydatny w niniejszej sprawie.

Sąd zważył, co następuje.

Powództwo podlegało oddaleniu.

Strony zawarły umowę przewozu w transporcie międzynarodowym, do której zastosowanie znajdują przepisy Konwencji o umowie międzynarodowego przewozu drogowego towarów (CMR) z dnia 19 maja 1956 r. (Dz. U. z 1962 r. Nr 49, poz. 238 - dalej jako " Konwencja CMR"). Zgodnie ze zleceniem transportowym powód miał przewieźć towar z miejscowości A. do miejscowości Targowisko.

Zgodnie z art. 17 ust. 1 Konwencji CMR przewoźnik odpowiada za całkowite lub częściowe zaginięcie towaru lub za jego uszkodzenie, które nastąpi w czasie między przyjęciem towaru a jego wydaniem, jak również za opóźnienie dostawy.

Stosownie do art. 17 ust. 2 Konwencji CMR przewoźnik jest zwolniony od tej odpowiedzialności, jeżeli zaginięcie, uszkodzenie lub opóźnienie spowodowane zostało winą osoby uprawnionej, jej zleceniem nie wynikającym z winy przewoźnika, wadą własną towaru lub okolicznościami, których przewoźnik nie mógł uniknąć i których następstwom nie mógł zapobiec.

W myśl art. 25 ust. 1 konwencji CMR w razie uszkodzenia przesyłki przewoźnik płaci kwotę, o którą obniżyła się wartość towaru, obliczoną według wartości towaru ustalonej zgodnie z artykułem 23, ustępy 1, 2 i 4. Zaś stosownie do art. 25 ust. 2 konwencji CMR odszkodowanie nie może jednak przewyższać:

a)jeżeli cała przesyłka doznała obniżenia wartości przez uszkodzenie - kwoty, którą należałoby zapłacić w razie zaginięcia całej przesyłki;

b)jeżeli tylko część przesyłki doznała obniżenia wartości przez uszkodzenie - kwoty, którą należałoby zapłacić w razie zaginięcia części, która doznała obniżenia wartości.

Zgodnie z art. 23 ust. 1, 2 i 4 konwencji CMR jeżeli na podstawie postanowień niniejszej Konwencji przewoźnik obowiązany jest zapłacić odszkodowanie za całkowite lub częściowe zaginięcie towaru, odszkodowanie to oblicza się według wartości towaru w miejscu i w okresie przyjęcia go do przewozu. (ust.1) Wartość towaru określa się według ceny giełdowej lub w razie jej braku według bieżącej ceny rynkowej, a w braku jednej i drugiej - według zwykłej wartości towarów tego samego rodzaju i jakości. (ust. 2) Oprócz tego zwraca się przewoźne, cło i inne wydatki poniesione w związku z przewozem towaru, w całości w razie całkowitego zaginięcia i proporcjonalnie w razie częściowego zaginięcia; inne odszkodowania nie należą się. (ust. 4)

Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy należy stwierdzić, że nie ma sporu co do tego, że pozwany wykonał przewóz towaru. Spór sprowadzał się do tego, czy strona powodowa zasadnie domagała się zapłaty kwoty dochodzonej pozwem, jako należności z tytułu odszkodowania za uszkodzenia przewożonego towaru w postaci kręgów blachy, za co (...) Sp. z o.o. z siedzibą G. obciążyło kosztami stronę powodową. Pozwany zakwestionował obowiązek zapłaty powodowi kwoty dochodzonej pozwem, podnosząc, że do uszkodzeń towarów nie doszło w czasie realizowania przez niego transportu tych towarów, i brak jest podstaw do uznania, że to on jako przewoźnik ponosi odpowiedzialność za szkodę w postaci uszkodzonego towaru, tj. kręgów blachy. Przewoźnik ponosi odpowiedzialność za uszkodzenie towaru, jeżeli zaistniała ona w czasie, kiedy przewoźnik miał obowiązek sprawować pieczę nad przesyłką, czyli od momentu przyjęcia przesyłki do przewozu do jej wydania. W niniejszej sprawie do uszkodzenia kręgów blachy doszło przed przyjęciem towaru do przewozu przez przewoźnika, a więc przed przejęciem pieczy nad towarem przez przewoźnika. Pozwany wskazał, że do ujawnienia uszkodzenia doszło podczas odbioru towaru przez (...) Sp. J., która w wyniku dokonanych oględzin zamieściła zastrzeżenie w międzynarodowym samochodowym liście przewozowym do zlecenia (...)/ (...), że jeden krąg o nr E. (...) był uszkodzony i załadowany towar w takim stanie przyjechał z portu w A., zaś w drugim międzynarodowym samochodowym liście przewozowym do zlecenia (...)/ (...) dokumentującym przewóz kręgu o nr E. (...) zamieścił wzmiankę, że jest „krążek blachy uszkodzony”.

Uszkodzone dwa kręgi blachy zostały załadowane już w porcie w A.. Uszkodzenia kręgów w czasie czynności załadunkowych były niewidoczne dla kierowcy, co potwierdzają obaj świadkowie: M. P. (2) i Z. D., bo znajdowały się one na spodzie kręgu ( w jednym przypadku były zagłębione do wysokości ½ kręgu, a w drugim 1/3 kręgu) i dopiero ich dźwignięcie przy rozładunku umożliwiało zapoznanie się z jego stanem. Co istotne, aby powstały jakiekolwiek uszkodzenia w czasie przewozu przy tego typu ładunków musiałby krąg blachy wylecieć z muldy, co nie miało miejsca. Kręgi były odpowiednio zabezpieczone pasami.

Postępowanie cywilne ma charakter kontradyktoryjny, czego wyrazem jest przede wszystkim dyspozycja art. 232 k.p.c., określająca obowiązek stron do wskazywania dowodów dla stwierdzenia faktów, z których wywodzą skutki prawne, co z kolei jest potwierdzeniem reguły zawartej w art. 6 k.c., wyznaczającej sposób rozłożenia ciężaru dowodu. Trzeba podkreślić, że zasady wyrażone w art. 6 k.c. i art. 232 k.p.c. nie określają jedynie zakresu obowiązku zgłaszania dowodów przez strony, ale rozumiane muszą być przede wszystkim i w ten sposób, że strona, która nie przytoczyła wystarczających dowodów na poparcie swych twierdzeń ponosi ryzyko niekorzystnego dla siebie rozstrzygnięcia, o ile ciężar dowodu co do tych okoliczności na niej spoczywał. Zaznaczyć także należy, że nie jest rzeczą Sądu poszukiwanie za stronę dowodów przez nią nie wskazanych, mających na celu udowodnienie jej twierdzeń (tak również Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 17 grudnia 1996 roku, I CKU 45/96, OSNC 1997, nr 6-7, poz. 76). Dopuszczenie dowodów z urzędu jest bowiem prawem, a nie obowiązkiem sądu, z którego to prawa powinien szczególnie ostrożnie korzystać, tak by swym działaniem nie wspierać żadnej ze stron procesu. Faktycznie działanie Sądu z urzędu powinno ograniczać się tylko do sytuacji, gdy strona działa bez fachowego pełnomocnika i dodatkowo jest nieporadna. Z zasady nie dotyczy to więc przedsiębiorcy, którego profesjonalizm powinien obejmować także sferę funkcjonowania w obrocie prawnym.

Stosownie do treści art. 3 k.p.c., to strony postępowania obowiązane są dawać wyjaśnienia co od okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek oraz przedstawiać dowody. Obowiązek przedstawiania dowodów spoczywa na stronach (art. 3 k.p.c.) ciężar udowodnienia faktów mających dla rozstrzygnięcia sprawy istotne znaczenie (art. 227 k.p.c.) spoczywa na stronie, która z faktów tych wywodzi skutki prawne (art. 6 k.c.). Samo zaś twierdzenie strony pozwanej nie jest dowodem, a twierdzenie dotyczące istotnej dla sprawy okoliczności (art. 227 k.p.c.) powinno być udowodnione przez stronę to twierdzenie zgłaszającą (por. wyrok SN z dnia 2001.11.22, sygn. akt I PKN 660/00, Wokanda 2002/7-8/44). Na podstawie sformułowanych powyżej reguł dowodowych wyprowadza się wniosek, że w procesie powoda obciąża obowiązek udowodnienia faktów, które uzasadniają jego roszczenie, zaś na pozwanym ciąży obowiązek udowodnienia faktów niweczących lub tamujących roszczenie powoda. Ustalenia Sądu uzależnione są więc od przedstawionego przez strony materiału dowodowego.

W ocenie Sądu, z powyższego obowiązku powód nie wywiązał się. Powód nie wykazał, że uszkodzenie towaru nastąpiło w czasie między przyjęciem towaru a jego wydaniem przez pozwanego przewoźnika, zgodnie z art. 17 ust. 1 Konwencji CMR.

To na powodzie spoczywał ciężar dowodu, że pozwany niewłaściwie wykonał przewóz. Pozwany podkreślał, że kręgi blachy były przyjęte w takim stanie do transportu, co zresztą było zawarte w jednym z zastrzeżeń, że już taki towar uszkodzony przyjechał do A. z portu, w drugim zastrzeżeniu także zawarto zastrzeżenie, że krąg jest uszkodzony, co więcej na liście przewozowym do zlecenia (...) G. nie podpisał się kierowca będący przy załadunku i rozładunku. Nie budzi ponadto wątpliwości, że takie zastrzeżenia w liście przewozowym nie zawiera dokładnego wskazania, jakie elementy kręgu blachy zostały uszkodzone. Powyższe okoliczności świadczą o tym, że powódka wbrew ciążącemu na niej obowiązkowi nie wykazała, że doszło do szkody w postaci uszkodzenia kręgów blachy o konkretnej długości. Nie został też sporządzony żaden protokół przy rozładunku, który stwierdzałby zakres uszkodzeń.

W ocenie Sądu w przedmiotowym postępowaniu powód, posiadający legitymację czynną, nie wykazał zasadności dochodzonego roszczenia zarówno co do zasady, jak i wysokości. W żaden sposób nie została wykazana wysokość szkody. Przedstawione przez stronę powodową zdjęcia były nieczytelne. Nie było protokołu przy odbiorze towaru dokumentującego wysokość szkody. Nie wiadomo jakie ceny zostały przyjęte przez stronę powodową do ustalenia wysokości szkody. Sąd uznał, że pozwany obalił domniemanie winy, tj. wykazał, że nie ponosi winy. Sytuacja, że towar przewożony przez pozwanego był uszkodzony sama przez się nie może stanowić podstawy odpowiedzialności pozwanego względem powoda w niniejszej sprawie. Każdy racjonalny przedsiębiorca niewątpliwie po otrzymaniu faktury, bądź noty debetowej chciałby ją zweryfikować, tym samym wystawca faktury lub noty debetowej winien przedłożyć dokumenty, które potwierdzą poprawność wystawionego dokumentu księgowego, co jest istotne, w sytuacji, gdy strony mają nie jedno zlecenie. W tej sytuacji stwierdzić należy, że powódka nie udowodniła, że zasadnie domaga się zapłaty przedmiotowe noty. W orzecznictwie przyjmuje się, że faktury jak również noty obciążeniowe, noty debetowe nie są same w sobie źródłem stosunku cywilnoprawnego i tylko w ramach swobodnej oceny dowodów Sąd orzekający władny jest przyjąć, że wskazane w fakturach lub notach obciążeniowych, notach debetowych podstawy żądania zapłaty odpowiadają rzeczywistości (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 6 czerwca 2010r., V CKN 291/00, Lex nr 53120). Tymczasem zaoferowane przez stronę powodową dowody nie potwierdziły, że przedmiotowe noty debetowe zostały wystawione poprawnie, zwłaszcza, że nie zostały one zaakceptowane przez pozwanego. Noty debetowe jako dokumenty księgowe odpowiadają fakturom. Zaznaczyć należy w tym miejscu zatem, że nota debetowa jak i faktura jest dokumentem księgowym, rozliczeniowym, jednym z tzw. dowodów źródłowych, stwierdzających dokonanie danej operacji gospodarczej. Wystawienie faktury, noty obciążeniowej następnie przyjęcie przez kontrahenta, zaksięgowanie bez żadnych korekt i zastrzeżeń daje podstawę do domniemania, że dokonywane w ewidencji księgowej zapisy są odzwierciedleniem rzeczywistego stanu, zgodnie z rzeczywistym przebiegiem zafakturowanej operacji gospodarczej (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 24 października 2002r. w sprawie I ACa 219/02. Z taką sytuacją nie mamy jednak do czynienia w niniejszym przypadku. Wprawdzie powódka w jednym z pism twierdziła (k.62), że zweryfikowała wysokość not obciążeniowych od (...) Sp. z o.o. i kwota, której domaga się od pozwanego nie jest dowolna, jednak ograniczyła się tylko do gołosłownego twierdzenia, które nie zostało poparte żadnym dowodem na wysokość wyliczenia roszczenia dochodzonego niniejszym pozwem. Co istotne powódka nie przedstawiła nawet dowodu, że taką kwotą (...) Sp. z o.o. została obciążona przez (...) Sp.J. Fakt ten, tym bardziej budzi wątpliwości co do zasadności dochodzonego roszczenia, że jak wynika z zeznań pozwanego, który zaraz po dostarczeniu towaru przez kierowcę M. P. (1) bezpośrednio rozmawiał z przedstawicielem firmy (...) i ten zapewnił go, że pozwany nie będzie miał żadnych problemów, bo firma (...) będzie dochodzić za tę szkodę od nadawcy z A.. Temu też służyły wpisy na dokumentach CMR. Powódka, która oczekuje staranności od pozwanego wskazując, że powinien był dostrzec uszkodzenie w porcie w A., sama jej nie dochowała, mimo, że wiedziała, że będzie dochodziła zwrotnie kosztów, którymi została za swoją zgodą obciążona przez (...) Sp. z.o.o.

Reasumując powódka nie wykazała co zostało zniszczone, w jakiej części i o jakiej wartości. Niezależnie od powyższego nie wykazała też, że do uszkodzenia doszło w trakcie przewozu wykonywanego przez pozwanego, ani też, że pozwany mógł uniknąć i zapobiec okolicznościom, w których do uszkodzenia doszło.

Mając zatem powyższe na uwadze Sąd oddalił powództwo, o czym orzeczono w pkt I sentencji wyroku.

O kosztach procesu orzeczono na podstawie art. 98 § 1, 1 ¹ i 3 k.p.c., w zw. z § 3 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz. U. 2023 r. poz. 1935). Sąd zasądził od powódki, jako przegrywającej na rzecz pozwanego kwotę 3.617,00 zł tytułem poniesionych przez niego kosztów procesu, na którą złożyły się: opłata skarbowa od udzielonego pełnomocnictwa w kwocie 17 zł i kwota 3.600,00 zł tytułem wynagrodzenia pełnomocnika procesowego będącego radcą prawnym.

Sędzia Alicja Brzezińska

ZARZĄDZENIE

1.  Odnotować uzasadnienie w systemie;

2.  Odpis wyroku wraz z uzasadnieniem doręczyć pełn. powoda.

Sędzia Alicja Brzezińska