Portal Orzeczeń Sądu Rejonowego w Kielcach

UZASADNIENIE

Pozwem z dnia 18 kwietnia 2025 r. powódka H. K. prowadząca działalność gospodarczą pod firmą Kancelaria (...) domagała się zasądzenia od pozwanej (...) S.A. V. (...) z siedzibą w W. kwoty 14.214,69 zł tytułem odszkodowania wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 26 września 2023r. do dnia zapłaty, kwoty 300 zł tytułem zwrotu kosztów sporządzenia prywatnej opinii wraz z odsetkami w wysokości ustawowej a opóźnienie od dnia 16 listopada 2023r. do dnia zapłaty oraz zasądzenia kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

W uzasadnieniu pozwu powódka wskazała, że 13 lipca 2023r. doszło do zdarzenia,
w którym uszkodzeniu uległ samochód marki F. (...) o nr rej. (...) należący do R. W.. Poszkodowany dokonał zgłoszenia szkody, w wyniku czego szkoda otrzymała numer (...). Wyłączną odpowiedzialność za zdarzenie poniósł kierujący pojazdem objęty obowiązkowym ubezpieczeniem OC w zakładzie ubezpieczeń pozwanego. Umową przelewu wierzytelności właściciel przelał na powódkę przysługującą mu w stosunku do pozwanego wierzytelność z tytułu odszkodowania za szkodę komunikacyjną. W toku postępowania likwidacyjnego pozwany wykonał kalkulację naprawy, uznając swoją odpowiedzialność odszkodowawczą. Na podstawie sporządzonego kosztorysu pozwany przyznał i wypłacił poszkodowanemu odszkodowanie tytułem kosztów naprawy pojazdu w kwocie 4.261,50 zł netto uwzględniającej 50% podatku VAT. Powódka w związku z kwestionowaniem ustalonej wysokości szkody wykonała prywatną opinię w celu weryfikacji powstałej szkody. Opinia zlecona przez powoda wykazała wartość szkody na kwotę 18.476,19 zł. Różnica pomiędzy odszkodowaniem należnym, a wypłaconym to co najmniej 14.214,69 zł. Dodatkowo podała, że poniosła koszty prywatnej opinii, której wykonanie było konieczne w celu weryfikacji powstałej szkody. (k.3-5)

Nakazem zapłaty w postępowaniu upominawczym z dnia 1 lipca 2025 r. w sprawie o sygnaturze akt V GNc 1474/25 Sąd Rejonowy w Kielcach, V Wydział Gospodarczy orzekł zgodnie z żądaniem pozwu. (k.29)

W sprzeciwie od nakazu zapłaty pozwana, zaskarżając go w całości, wniosła o oddalenie powództwa oraz o zasądzenie kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych.

W uzasadnieniu sprzeciwu strona pozwana przyznała, iż przyjęła odpowiedzialność za przedmiotowe zdarzenie oraz wypłaciła kwotę pieniężną w wysokości 4.261,50 zł netto + 50% vat z tytułu obowiązku odszkodowawczego. Podkreśliła, iż kosztorys sporządzony przez stronę powodową nie stanowi dowodu na wysokość szkody i jest jedynie wyliczeniem hipotetycznym, albowiem nie wiadomo czy powód szkodę naprawił. Podniosła, iż zwrot kosztów sporządzenia prywatnej kalkulacji jest niezasadny i nie pozostaje w związku przyczynowym ze szkodą. (k. 35-36)

Sąd ustalił następujący stan faktyczny.

W dniu 13 lipca 2023 roku miało miejsce zdarzenie drogowe, w którym uszkodzeniu uległ samochód marki F. (...) o nr rej. (...), należący do R. W.. Ubezpieczycielem sprawcy szkody komunikacyjnej od odpowiedzialności cywilnej była (...) S.A. V. (...) z siedzibą w W.. Szkoda została zgłoszona ubezpieczycielowi i zarejestrowana przez niego pod numerem (...).

Ubezpieczyciel uznał swoją odpowiedzialność i wypłacił poszkodowanemu kwotę 4.261,50 zł netto (w tym 50% vat).

Poszkodowany jest płatnikiem VAT i miał możliwość odliczenia 50 % VAT.

Okoliczności bezsporne, a nadto dowód: decyzja o przyznaniu odszkodowania i dopłacie do odszkodowania k.22-23, akta szkody znajdujące się na płycie CD k.37.

Powódka nie zgadzając się z wysokością odszkodowania ustaloną przez pozwanego ubezpieczyciela zleciła wykonanie prywatnej ekspertyzy kosztów naprawy pojazdu F. (...) o nr rej. (...) po szkodzie z dnia 13 lipca 2023r. Z treści sporządzonej ekspertyzy wynika, iż rzeczywisty koszt naprawy ww. pojazdu w związku ze szkodą wynosi 18.476,19 zł netto w tym 50% vat. Koszt sporządzenia ekspertyzy wyniósł 300,00 zł netto.

dowód: kalkulacja naprawy k. 16-17, faktura nr (...) k.18.

Umową z dnia 12 października 2023r. R. W. dokonał cesji praw do odszkodowania z tytułu przedmiotowej szkody na rzecz powódki – H. K..

Powódka poinformowała stronę pozwaną o nabyciu przysługujących poszkodowanemu wierzytelności w związku ze szkodą w pojeździe marki F. (...) o nr rej. (...) wzywając równocześnie pozwanego do zapłaty kwoty 14.214,69 zł tytułem odszkodowania w zakresie różnicy kosztów naprawy pojazdu za szkodę w pojeździe, a także kwoty 300 zł tytułem kosztów sporządzenia prywatnej opinii.

dowód: umowa cesji k. 10-13, zawiadomienie o przelewie wierzytelności k. 14, wiadomość e-mail z dnia 8 listopada 2023r. k. 15.

Szacunkowy celowy i ekonomicznie uzasadniony koszt naprawy uszkodzeń pojazdu marki F. (...) o nr rej. (...) pozwalający na przywrócenie go do stanu sprzed szkody z dnia 13 lipca 2023r. z uwzględnieniem części zamiennych oryginalnych ocechowanych logiem producenta pojazdu, technologii naprawy określonej przez producenta oraz stawki za roboczogodzinę stosowanej na ryku lokalnym winien wynosić 16.887,73 zł netto (20.771,90 zł brutto).

W aktach sprawy nie ma informacji wskazujących, aby zakwalifikowane do wymiany części zamienne nie były częściami oryginalnymi lub były niepełnowartościowe jak i aby w pojeździe były wykonywane wcześniejsze naprawy niezgodne z technologią producenta pojazdu. W zakresie w jakim był uszkodzony pojazd na dzień powstania szkody w obrocie handlowym nie były dostępne części alternatywne o jakości (...).

dowód: opinia biegłego sądowego z zakresu techniki samochodowej M. S. k. 53-60.

Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie powołanych wyżej dowodów
z dokumentów oraz w oparciu o opinię sporządzoną przez biegłego sądowego mgr inż. M. S..

W ocenie Sądu dowody te tworzą spójny i niebudzący wątpliwości w świetle wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego, a przez to zasługujący na wiarę materiał dowodowy. Stwierdzić należy, że żadna ze stron nie poddawała w wątpliwość wiarygodności i mocy dowodowej dokumentów, również Sąd nie dopatrzył się w nich niczego, co uzasadniałoby powzięcie wątpliwości w tym zakresie. Sąd uznał zeznania świadka za wiarygodne, gdyż były spójne i logiczne.

Sąd w pełni podzielił opinię złożoną przez biegłego mgr inż. M. S. z uwagi na jej konsekwencję, logiczność, spójność oraz fachowość w jej treści. Powyższą opinię biegłego Sąd uznał za prawidłową, gdyż została sporządzona przez osobę posiadającą wiadomości specjalne z zakresu techniki samochodowej i ruchu drogowego, a zatem uprawnioną do przeprowadzania badań i sporządzania opinii danego rodzaju. Nadto zdaniem Sądu, biegły wykonał ją w sposób rzetelny i obiektywny, zgodnie z zasadami wiedzy fachowej. Opinia nie była kwestionowana przez żadną ze stron.

Wskazać również należy, iż zgodnie z treścią art. 229 i 230 k.p.c., okoliczności bezsporne w ogóle nie wymagały wykazywania ich prawdziwości za pomocą dowodów, albowiem zostały przez strony wprost przyznane, bądź też nie zostały zaprzeczone, co zostało przez Sąd ocenione zgodnie z regułami wskazanymi w powołanych przepisach.

Sąd zważył, co następuje.

Powództwo okazało się zasadne w części.

Zgodnie z art. 822 § 1 k.c., przez umowę ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej ubezpieczyciel zobowiązuje się do zapłacenia określonego w umowie odszkodowania za szkody wyrządzone osobom trzecim, wobec których odpowiedzialność za szkodę ponosi ubezpieczający albo ubezpieczony. § 2 tego przepisu stanowi, że jeżeli strony nie umówiły się inaczej, umowa ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej obejmuje szkody, o jakich mowa w § 1, będące następstwem przewidzianego w umowie zdarzenia, które miało miejsce w okresie ubezpieczenia. W myśl art. 824 ¹ § 1 k.c., o ile nie umówiono się inaczej, suma odszkodowania wypłacona przez ubezpieczyciela nie może być wyższa od poniesionej szkody. Zgodnie z art. 34 ust. 1 ustawy z dnia 22 maja 2003 roku o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli (t. j. Dz. U. z 2016 roku, poz. 2060 z późn. zm.), z ubezpieczenia OC posiadaczy pojazdów mechanicznych przysługuje odszkodowanie, jeżeli posiadacz lub kierujący pojazdem mechanicznym są obowiązani do odszkodowania za wyrządzoną w związku z ruchem tego pojazdu szkodę, będącą następstwem śmierci, uszkodzenia ciała, rozstroju zdrowia bądź też utraty, zniszczenia lub uszkodzenia mienia.

Natomiast zgodnie z art. 363 § 1 k.c. naprawienie szkody powinno nastąpić, według wyboru poszkodowanego, bądź przez przywrócenie stanu poprzedniego, bądź przez zapłatę odpowiedniej sumy pieniężnej. Jednakże gdyby przywrócenie stanu poprzedniego było niemożliwe albo gdyby pociągało za sobą dla zobowiązanego nadmierne trudności lub koszty, roszczenie poszkodowanego ogranicza się do świadczenia w pieniądzu.

Stosunek ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej ma charakter odszkodowawczy, dlatego świadczenie ubezpieczyciela nie powinno przewyższać wysokości szkody poniesionej przez ubezpieczonego. Stosownie do treści art. 361 § 1 k.c. zobowiązany do odszkodowania ponosi odpowiedzialność tylko za normalne następstwa działania lub zaniechania, z którego szkoda wynikła. Powyższy przepis wyraża zasadę odpowiedzialności za szkodę w granicach adekwatnego związku przyczynowego.

Zgodnie zaś z art. 509 § 1 k.c., wierzyciel może bez zgody dłużnika przenieść wierzytelność na osobę trzecią (przelew), chyba że sprzeciwiałoby się to ustawie, zastrzeżeniu umownemu albo właściwości zobowiązania. Sąd nie miał wątpliwości co do posiadania przez stronę powodową legitymacji czynnej do występowania w sprawie. W tym zakresie twierdzenia powodów poparte zostały dowodami, w szczególności z umowy cesji wierzytelności najmu pojazdu.

W przedmiotowej sprawie okoliczności faktyczne związane ze zdarzeniem powodującym szkodę, odpowiedzialnością pozwanego za szkodę oraz przebiegiem procesu likwidacji były bezsporne. Nie były też kwestionowane cesje wierzytelności. Sporna pomiędzy stronami pozostawała wysokość należnego odszkodowania za skutki zdarzenia z dnia 13 lipca 2023 roku.

Zgodnie z treścią art. 6 k.c., ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z faktu tego wywodzi skutki prawne. Przepis ten określa reguły dowodzenia, tj. przedmiot dowodu oraz osobę, na której spoczywa ciężar udowodnienia faktów mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Przedstawienie przez stronę dowody w celu wykazania określonych twierdzeń o faktach sprawy, z których wywodzi ona korzystne dla siebie skutki, nie jest jej prawem czy obowiązkiem procesowym, lecz ciężarem procesowym, wynikającym i zagwarantowanym przepisami prawa, przede wszystkim w jej własnym interesie. To interes strony, jakim jest wygranie procesu, nakazuje jej podjąć wszelkie możliwe czynności procesowe w celu udowodnienia przedstawionych twierdzeń o faktach. W świetle powyższych rozważań Sąd nie był obowiązany do poszukiwania dowodów z własnej inicjatywy i bazował przy orzekaniu na materiale dowodowym przedstawionym przez strony.

W ocenie Sądu powódka wykazała, iż wypłacone odszkodowanie jest zaniżone. Opierając się na opinii biegłego z zakresu techniki samochodowej mgr inż. M. S. Sąd ustalił, iż szacunkowy celowy i ekonomicznie uzasadniony koszt naprawy uszkodzeń pojazdu marki F. (...) o nr rej. (...) powstałych w zdarzeniu komunikacyjnym w dniu 13 lipca 2023 roku pozwalający na przywrócenie go do stanu sprzed szkody z dnia 13 lipca 2023 roku z uwzględnieniem części zamiennych oryginalnych ocechowanych logiem producenta pojazdu, technologii naprawy określonej przez producenta oraz stawki za roboczogodzinę stosowanej na ryku lokalnym winien wynosić 16.887,73 zł netto (20.771,90 zł brutto).

Ubezpieczyciel w toku postępowania likwidującego szkodę przyznał odszkodowanie pozwanemu z tytułu kosztów naprawy pojazdu i wypłacił kwotę 4.261,50 zł. W związku z powyższym, przy uwzględnieniu, że należne odszkodowanie winno ustalić się w stawce netto powiększonej o 50% kwoty podatku VAT, brakująca kwota odszkodowania (18.829,81 – 4.261,50 zł) wynosi 14.568,31 zł. W związku z czym żądanie w zakresie kwoty14.214,69 zł z tytułu odszkodowania za szkodę w pojeździe F. (...) o nr rej. (...) podlegało w całości uwzględnieniu.

Sąd nie uznał za zasadne żądania powódki zasądzenia na jej rzecz kwoty 300 zł tytułem poniesionych kosztów kalkulacji naprawy pojazdu, jako nie pozostającego w adekwatnym związku przyczynowym ze zdarzeniem wywołującym szkodę. Po pierwsze, należy mieć na uwadze, że podstawowym sposobem naprawienia szkody winno być przywrócenie stanu poprzedniego. Poszkodowany może więc zlecić naprawę samochodu dowolnemu warsztatowi i wówczas koszt tej naprawy stanowi bezpośrednio o wysokości poniesionej szkody. Jeśli zaś poszkodowany nie decyduje się na naprawę (a przynajmniej nie wywodzi z tego faktu swoich roszczeń), lecz dochodzi zamiast tego odszkodowania w pieniądzu, to w ocenie Sądu, stanowi ryzyko poszkodowanego ocena, czy uzyskana kwota odszkodowania go satysfakcjonuje, czy nie. Należy podkreślić, że jeśli poszkodowany ma wątpliwości, czy odszkodowanie zapewni przywrócenie pojazdu do stanu poprzedniego, może oddać samochód do profesjonalnej naprawy i obciążyć pozwanego rzeczywiście poniesionymi, a nie hipotetycznymi kosztami usunięcia szkody. Tym bardziej nie pozostaje w związku przyczynowym ze szkodą ekspertyza zlecona nie przez poszkodowanego, ale podmiot, który nabył wierzytelność. Ponieważ powód profesjonalnie zajmuje się skupowaniem i dochodzeniem roszczeń z tytułu szkód komunikacyjnych oraz oceną ryzyka i szacowaniem poniesionych strat, zatem szacowanie kosztów usunięcia szkody jest w ocenie Sądu kosztem jego działalności gospodarczej i stanowi jego ryzyko. Z uchwały Sądu Najwyższego z dnia 18 maja 2004 r. w sprawie III CZP 24/04 wynika, że odszkodowanie może – stosownie do okoliczności sprawy – obejmować także koszty ekspertyzy. W ocenie Sądu, w okolicznościach niniejszej sprawy brak jest jednak adekwatnego związku przyczynowego pomiędzy szkodą, a zleceniem ekspertyzy.

Reasumując powyższe, Sąd zasądził od pozwanej na rzecz powódki kwotę 14.214,69 zł, a w pozostałym zakresie oddalił powództwo.

O odsetkach od kwoty odszkodowania Sąd orzekł na podstawie art. 481 § 1 i 2 k.c. w zw. z art. 817 k.c., zgodnie z żądaniem tj. od dnia 26 września 2023r.

O kosztach procesu orzeczono na podstawie art. 98 § 1, 1 ¹ i 3 k.p.c. Zgodnie z powołanym przepisem strona przegrywająca sprawę obowiązana jest zwrócić przeciwnikowi na jego żądanie koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw i celowej obrony (koszty procesu). Przy uwzględnieniu, że powódka wygrała proces w ok. 98 %, strona pozwana winna w całości ponieść koszty procesu. Na koszty niniejszego postępowania po stronie powodowej złożyły się opłata sądowa od pozwu w kwocie 750,00 zł, opłata skarbowa od udzielonego pełnomocnictwa w kwocie 17,00 zł, koszty zastępstwa procesowego w kwocie 3.600,00 zł, uiszczona zaliczka na poczet biegłego 600 zł, łącznie 4.967,00 zł. O odsetkach od kosztów Sąd orzekł zgodnie z art. 98 § 1 ¹ k.p.c.

Zgodnie z art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (tekst jed. Dz. U. z 2018 r. poz. 300 z późn. zm.) w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie Sąd orzeka o poniesionych tymczasowo przez Skarb Państwa wydatkach, stosując odpowiednio przepisy art. 113. W myśl art. 113 ust. 1 powołanej ustawy kosztami sądowymi, których strona nie miała obowiązku uiścić lub których nie miał obowiązku uiścić kurator lub prokurator, Sąd w orzeczeniu kończącym sprawę w I instancji obciąży przeciwnika, jeżeli istnieją ku temu podstawy, przy odpowiednim zastosowaniu zasad obowiązujących przy zwrocie kosztów procesu. W niniejszej sprawie wynagrodzenie biegłego za sporządzenie opinii zostało wypłacone w części -co do kwoty 312,90 zł- tymczasowo ze środków Skarbu Państwa - Sądu Rejonowego w Kielcach. Uwzględniając zasadę rozliczenia kosztów procesu ustaloną w niniejszej sprawie, koszt ten winna ponieść strona pozwana w całości.

Sędzia Grzegorz Szyba

ZARZĄDZENIE

Odpis wyroku wraz z uzasadnieniem doręczyć pełnomocnikowi pozwanego.

Sędzia Grzegorz Szyba