Portal Orzeczeń Sądu Rejonowego w Kielcach

UZASADNIENIE

Pozwem z dnia 13 marca 2024r. powódka K. O. domagała się zasądzenia od pozwanego R. M. kwoty 33.000 zł z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 16 grudnia 2023r. do dnia zapłaty oraz kosztów procesu.

W uzasadnieniu wskazała, że w dniu 10 września 2023r. zakupiła od pozwanego przyczepę gastronomiczną G. G3 celem wykorzystania jej w ramach prowadzonej działalności gospodarczej. Pozwany oświadczył, że sprzedawany pojazd jest wolny od wad prawnych oraz praw osób trzecich, jednakże okazało się, że na podstawie dokumentów, otrzymanych przy sprzedaży, rejestracja przyczepy była niemożliwa. Podniosła, że nie można było wykonać przeglądu technicznego, a co za tym idzie przyczepa nie mogła być użytkowana zgodnie z jej przeznaczeniem. Powódka podała, że pozwany dostarczył jej dodatkowe dokumenty, które miały pozwolić na rejestrację pojazdu, jednakże jak wynika z decyzji Starosty A. z dnia 30 marca 2022r. przyczepa była zarejestrowana czasowo. Rejestracja w Starostwie Powiatowym w K. nie była możliwa, gdyż pozwolenie czasowe wygasło, przyczepa nie ma aktualnych tablic rejestracyjnych, brak jej przeglądu technicznego i brak dokumentów sprzedaży od poprzedniego właściciela pojazdu. Nadto powódka podniosła, że, w otrzymanej od pozwanego korespondencji, znajdowały się dokumenty, które zostały wytworzone już po zawarciu umowy sprzedaży z 10 września 2023r. Wskazała, że pozwany sporządził notę korygującą z datą jej wystawienia 30 września 2023r. i jako wystawcę podał powódkę, a z dokumentów miało wynikać, że do sprzedaży miało dojść 30 września a nie 10 września 2023r. Załączono również dokument wystawiony z dniem 30 września 2023r., tj. oświadczenie o dokonaniu zmian konstrukcyjnych pojazdu przez Przedsiębiorstwo Produkcyjno Handlowe (...) oraz fakturę nr (...) na kwotę 1.000 zł. Powódka zaznaczyła, że żadne zmiany po 10 września 2023r. nie mogły zostać wykonane, gdyż tego samego dnia przyczepa została przewieziona do jej miejsca zamieszkania i znajduje się tam do chwili obecnej. Konkludując, wskazała, że sprzedana przez pozwanego przyczepa jest obarczona wadami prawnymi, które stanowiły podstawę do odstąpienia od umowy sprzedaży. W związku z powyższym w dniu 8 grudnia 2023r. powódka przesłała do pozwanego oświadczenie o odstąpieniu od umowy wraz z wezwaniem do zapłaty kwoty 33.000 zł. Podała, że wady pojazdu jakie ujawniły się w przyczepie wynikły z przyczyn tkwiących w rzeczy sprzedanej w chwili jej sprzedaży i nie mogą być usunięte w sposób pozwalający na zarejestrowanie przyczepy i jej normalne użytkowanie. W wyniku odstąpienia od umowy strony zobowiązane są zwrócić sobie wzajemnie, co otrzymały na jej mocy. Powódka podniosła, że do chwili obecnej pozwany nie odpowiedział na wezwanie, nie zwrócił żadnych środków należnych powódce.

Nakazem zapłaty w postępowaniu upominawczym z dnia 26 marca 2024r. w sprawie V GNc 1021/24 Sąd Rejonowy w Kielcach V Wydział Gospodarczy uwzględnił powództwo w całości (k. 32)

Od powyższego nakazu zapłaty w dniu 2 maja 2024r. pozwany złożył sprzeciw, zaskarżając nakaz w całości i wniósł o oddalenie powództwa oraz o zasądzenie na jego rzecz kosztów procesu.

W uzasadnieniu pozwany zaprzeczył wszelkim podniesionym przez powódkę okolicznościom za wyjątkiem tych, które wyraźnie przyznał. Podał, że w dniu 10 września 2023r. powódka zawarła z pozwanym umowę sprzedaży przyczepy gastronomicznej G. G3. Co istotne, zaznaczył, że umowa została przez strony spisana wyłącznie dla potrzeb wystawienia faktury VAT oraz jako potwierdzenie dokonania transakcji. Zarzucił, że żadna ze stron nie odczytywała dokumentu i nie zapoznawała się dokładnie z jego treścią, dlatego też zawarte w niej postanowienia, w tym § 2 nie powinny być dla stron wiążące. Pozwany podkreślił, że umowy należy odczytywać badając zgodny zamiar stron i cel umowy, a nie opierać się na jej dosłownym brzmieniu. Ponadto podał, że poinformował powódkę, iż może nastąpić problem z rejestracją pojazdu, w związku z czym strony znacznie obniżyły cenę sprzedaży w stosunku do ceny rynkowej. Zdaniem pozwanego, powódka miała pełną wiedzę na temat ewentualnych trudności, które może napotkać po dokonaniu zakupu w związku z czym wskazał na art. 557 § 1 k.c., który stanowi, iż sprzedawca jest zwolniony od odpowiedzialności z tytułu rękojmi, jeżeli kupujący wiedział o wadzie w chwili zawarcia umowy. Podniósł, iż nie sposób zgodzić się z zawartymi w pozwie twierdzeniami jakoby sprzedana przez pozwanego przyczepa była obarczona wadami prawnymi, które stanowiły podstawę do odstąpienia od umowy sprzedaży (k.41-42v).

W piśmie procesowym z dnia 29 maja 2024r. powódka podtrzymała swoje stanowisko w sprawie i podała dalszą argumentację na jego poparcie. W szczególności wskazała, że na żadnym etapie sprzedaży nie została poinformowana o możliwych problemach z rejestracją pojazdu i gdyby miała o nich wiedzę, to nigdy by się na taką transakcję nie zdecydowała (k.50-51).

W piśmie przygotowawczym z dnia 24 lipca 2024r. pozwany, wnosząc o oddalenie powództwa, podtrzymał swoje twierdzenia i wnioski, podkreślając zwłaszcza, że ze względu na przekazaną przez pozwanego informację dotyczycącą problemów z rejestracją pojazdu, strony obniżyły cenę sprzedaży niemal o 6.000 zł (k.74-75v).

Na rozprawach w dniach: 19 listopada 2024r., 9 września 2025r., 30 września 2025r. i 4 listopada 2025r. strony wnosiły i wywodziły, jak dotychczas (k. 120, 265, 277, 282).

Sąd ustalił, co następuje:

W dniu 10 września 2023r. powódka K. O., prowadząca działalność gospodarczą pod firmą (...), nabyła od pozwanego R. M., prowadzącego działalność pod nazwą (...), przyczepę gastronomiczną G. G3 o nr VIN (...) za cenę 33.000 zł brutto. Powódka zakupiła ww. pojazd do celów wykonywanej przez siebie działalności gospodarczej jako mobilny punkt gastronomiczny.

Zgodnie z ogłoszeniem sprzedaży powyższej przyczepy na F., nie miała ona żadnych wad, była zarejestrowana i posiadała przegląd techniczny oraz ubezpieczenie OC. Cena wskazana w ogłoszeniu sprzedaży wynosiła 31.000 zł do negocjacji.

Przed zakupem powódka była dwukrotnie u pozwanego.

W treści § 2 pisemnej umowy sprzedaży, której projekt sporządził sam pozwany, oświadczył on, że pojazd, będący przedmiotem umowy, jest wolny od wad prawnych oraz praw osób trzecich oraz, że nie toczy się żadne postępowanie odnośnie tejże przyczepy.

Z tytułu ww. transakcji pozwany wystawił powódce w dniu 10 września 2023r. fakturę VAT nr (...) na kwotę 26.829,27 zł netto - 33.000 zł brutto.

Powódka opłaciła wystawioną fakturę w dniu 11 września 2023r.

dowód: zaświadczenie z (...) odnośnie pozwanego (k. 31- 31v), umowa sprzedaży (k.11), faktura VAT nr (...) (k.12), potwierdzenie przelewu (k.13), wydruk ogłoszenia sprzedaży przyczepy (k.52-54), zeznania powódki (k.120-121).

Powódka w dacie zakupu przedmiotowej przyczepy nie była poinformowana o problemach z rejestracją przyczepy. Cena zakupu przyczepy, pomimo prowadzonych negocjacji, nie została obniżona.

dowód: zeznania świadków: K. S. (k.90), J. S. (k.95), B. O. (k.99-99v), zeznania powódki (k.120-121).

Pozwany w dacie sprzedaży ww. pojazdu przekazał powódce dokumenty w postaci polisy ubezpieczenia pojazdu OC nr (...) na okres od 30 marca 2023r. do 29 marca 2024r. i dokument o czasowej rejestracji.

dowód: polisa ubezpieczenia (k.14-15).

Na podstawie otrzymanych od pozwanego, wraz zakupem pojazdu, dokumentów rejestracja przyczepy nie była możliwa z powodu brakujących dokumentów. W Starostwie Powiatowym w K. poinformowano bowiem powódkę, że sprzedający musi wydać jej stały dowód rejestracyjny i dopiero wtedy będzie możliwość przerejestrowania przyczepy. Powódka niezwłocznie poinformowała o zaistniałej sytuacji pozwanego.

Pozwany przesłał powódce korespondencję zawierającą m.in. decyzję Starostwa Powiatowego w A. nr KT.KR.5410.7.35. (...).2022.MM z dnia 30 marca 2022r. o czasowej rejestracji przyczepy, umowę kupna - sprzedaży z dnia 17 lutego 2020r., oświadczenie o dokonaniu zmian konstrukcyjnych, potwierdzenie rezerwacji promowej z dnia 2 marca 2018r., notę korygującą nr 1/09/2023, w której skorygowano datę wystawienia faktury VAT nr (...) za zakup przyczepy z dnia 10 września na 30 września 2023r. Oświadczenie o dokonaniu zmian konstrukcyjnych wskazywało, iż modyfikacji przyczepy dokonano 30 września 2023r., tj. już po zakupie i odbiorze jej od pozwanego. W związku z tym powódka złożyła zawiadomienie o możliwości popełnienia przestępstwa przez pozwanego i postępowanie prowadzone przez Prokuraturę Rejonową w Aleksandrowie Kujawskim pod sygn. akt 4077-0.Ds 299.2024 zostało zakończone w dniu 27 września 2024r. wniesieniem aktu oskarżenia przeciwko pozwanemu i aktualnie toczy się przeciwko niemu postępowanie karne w Sądzie Rejonowym w Aleksandrowie Kujawskim pod syg. akt IIK 501/24.

dowód: zeznania świadka B. O. (k.99-99v), faktura korygująca (k.18), zawiadomienie Starosty (...) z 13.02.2023r. (k. 16), decyzja Starostwa Powiatowego w A. z 20.03.2022r. (k. 17), oświadczenie o dokonaniu zmian konstrukcyjnych (k.19), oświadczenie o danych i informacjach o pojeździe niezbędnych do rejestracji (k.22-25), potwierdzenie rezerwacji promowej z dnia 02.03.2018r. (k.168-170), umowa kupna sprzedaży z dnia 17.02.2020r. (k.164), zeznania powódki (k.120-120v), pismo z Prokuratury Rejonowej w Aleksandrowie Kujawskim (k.174).

Przed transakcją sprzedaży przyczepy gastronomicznej G. G3 o nr VIN (...) Starostwo Powiatowe w A. decyzją nr KT.KR.5410.7.35. (...).2022.MM z dnia 30 marca 2022r. czasowo zarejestrowało pojazd i udzieliło czasowego pozwolenia seria i nr (...), wydając tablice rejestracyjne o nr (...). Kolejno w dniu 13 stycznia 2023r. Starostwo Powiatowe w A., decyzją nr KT.KR.5410.190.2023.KL, udzieliło czasowej rejestracji przedmiotowego pojazdu, wydając pozwolenie czasowe seria i nr (...) oraz tablice rejestracyjne o nr CAL 9GJ2.

Decyzją nr KT.KR.5410.5.9.2023.KL z dnia 29 marca 2023r. Starosta (...) odmówił udzielenia rejestracji ww. przyczepy, jednocześnie uchylając czasowe pozwolenie nr (...), wskazując, że w wyniku weryfikacji dokumentów stwierdzono rozbieżności dotyczące daty sprowadzenia przyczepy na terytorium RP. Wskazano, że wezwano stronę do złożenia wyjaśnień w zakresie faktycznej daty sprowadzenia przyczepy i poproszono o wskazanie źródła informacji, na podstawie której dokonano adnotacji o treści ,,nie podlega rejestracji”. Strona nie zastosowała się do wezwania. Ponadto podano w decyzji, że, z ustalonych przez Starostwo informacji od producenta pojazdu wynika, że przyczepa została wyprodukowana jako ciężarowa, a nie specjalna oraz że układ numeru VIN wskazuje na rok produkcji 2016 nie na 2017. Wskazano, że wnioskodawca, czyli pozwany nie przedłożył dokumentu odprawy celnej przywozowej pojazdu sprowadzonego z państwa niebędącego członkiem UE oraz nie wyjaśnił wszelkich rozbieżności, w tym zwłaszcza w zaświadczeniu o przeprowadzonym badaniu technicznym.

Przyczepa gastronomiczna G. G3 o nr VIN (...), jako pojazd specjalny, posiadała zaświadczenie o przeprowadzonym badaniu technicznym ważne do dnia 30 marca 2023r.

dowód: decyzja nr KT.KR.5410.7.35. (...).2022.MM (k.17), wydruk z dowodu rejestracyjnego pojazdu (k.179-180), decyzja nr KT.KR.5410.190.2023.KL (k.183), decyzja nr KT.KR.5410.5.9.2023.KL (k.185-186), wydruk korespondencji e-mail (k.201-202), oświadczenie o braku odprawy celnej przewozowej (k. 205- 205v), wezwanie do zwrotu tablic rejestracyjnych (k. 206- 207).

Od dnia zakupu powódka nie korzystała z przyczepy. Przyczepa nie ma odbioru BHP ponieważ nie posiada dowodu rejestracyjnego.

dowód: zeznania powódki (k.120-121).

Z uwagi na wady prawne tkwiące w zakupionej przyczepie gastronomicznej G. G3 o nr VIN (...) powódka, pismem z dnia 6 grudnia 2023r., złożyła oświadczenie o odstąpieniu od umowy sprzedaży z dnia 10 września 2023r. i wezwała pozwanego do zwrotu zapłaconej ceny, tj. kwoty 33.000 zł w terminie do dnia 15 grudnia 2023r.

dowód: oświadczenie o odstąpieniu od umowy z dowodem nadania i doręczenia (k.26-29).

Oferty sprzedaży przyczep gastronomicznych wyprodukowanych w latach 2016-2017, o zbliżonych parametrach technicznych, zarejestrowane lub z możliwością rejestracji z odbiorem Sanepidu kształtują się w zależności od rodzaju i jakości wyposażenia w zakresie cenowym od 27.000 zł do 40.000 zł brutto.

Biorąc pod uwagę, że przedmiotowa przyczepa posiada wadę prawną uniemożlwiającą jej rejestrację, to związana z tym dysfunkcjonalność, wynikająca z braku jej mobilności powoduje, że nie przedstawia ona żadnej wartości handlowej dla przedsiębiorcy, którego zamierzeniem był handel i usługi obwoźne.

Nie można uznać, że wartość przyczepy jest wyższa z uwagi na jej wyposażenie w tym w lodówkę, kuchenkę, okap, meble na wymiar, gdyż zadaniem rzeczonego pojazdu było przemieszanie się, a ta przyczepa nie może spełniać tej funkcji.

dowód: opinia biegłego z zakresu techniki samochodowej mgr inż. M. S. wraz z uzupełnieniami (k.135-143, 222-223, 253-254), ustna opinia uzupełniająca biegłego z zakresu techniki samochodowej mgr inż. M. S. (k.277-277v).

Sąd ustalił stan faktyczny na podstawie powyżej powołanych dowodów z dokumentów, wskazanych zeznań świadków, zeznań powódki oraz opinii sporządzonej przez biegłego sądowego M. S.. Dowody te wzajemnie się uzupełniają i razem zebrane obrazują przebieg i okoliczności transakcji kupna przyczepy G. G3 o nr VIN (...) między stronami oraz niemożliwości wykorzystania jej zgodnie z celem, na który została zakupiona. W ocenie Sądu dowody z dokumentów, w zakresie w jakim stanowiły podstawę poczynionych w niniejszej sprawie ustaleń faktycznych, tworzą spójny i niebudzący wątpliwości w świetle wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego, a przez to zasługujący na wiarę materiał dowodowy.

Sąd nie dał wiary zeznaniom świadków: D. C. (1), M. M. oraz zeznaniom pozwanego R. M. w zakresie w którym wskazywali, że powódka została poinformowana przed zakupem przyczepy o możliwych problemach z rejestracją pojazdu i w związku z tym doszło do obniżenia ceny zakupu. Przedmiotowe twierdzenia pozostają w opozycji do zebranego w sprawie materiału dowodowego, w tym w szczególności opinii biegłego sądowego M. S. oraz stoją w sprzeczności co do zasad logiki, współżycia społecznego i doświadczenia życiowego. Wskazać należy, że z opinii sporządzonej przez biegłego z zakresu techniki samochodowej mgr inż. M. S. jednoznacznie wynika, że oferty sprzedaży przyczep gastronomicznych wyprodukowanych w latach 2016-2017, o zbliżonych parametrach technicznych, zarejestrowane lub z możliwością rejestracji z odbiorem Sanepidu kształtują się w zależności od rodzaju i jakości wyposażenia w zakresie cenowym od 27.000 zł do 40.000 zł brutto. Wobec tego nie sposób na podstawie chociażby tychże wniosków przyjąć, że cena sprzedaży przyczepy została znacznie obniżona ze względu na możliwe problemy z rejestracją pojazdu. Poza tym, biorąc pod uwagę, że opiniowana przyczepa posiada wadę prawną uniemożlwiającą jej rejestrację, to związana z tym dysfunkcjonalność wynikająca z braku jej mobilności powoduje, że nie przedstawia ona żadnej wartości handlowej dla przedsiębiorcy, którego zamierzeniem był handel i usługi obwoźne, a przecież powódka nabyła rzeczoną przyczepę, aby wykorzystać ją jako mobilny punkt gastronomiczny. Tym samym nie sposób uznać, by powódka zdecydowała się na zakup przyczepy, której nie mogłaby zarejestrować, a w konsekwencji użytkować z tego powodu, przedmiotowe stoi w sprzeczności z celem zakupu rzeczonej przyczepy. Dodatkowo zauważyć wypada, że zeznania świadka M. M. są bardzo pobieżne, pozbawione jakichkolwiek szczegółów odnośnie omawianych kwestii, nadto świadek posiadał wiedzę w tym zakresie wyłącznie z relacji samego pozwanego, żywo zainteresowanego wynikiem niniejszej sprawy w celu uniknięcia odpowiedzialności i uzyskania dla siebie korzystnego rozstrzygnięcia. Tak samo jako niewiarygodne należało ocenić zeznania świadka D. C. (2), która z kolei twierdziła, że powódka była informowana o problemach z rejestracją w Starostwie w A. i podała, że przy ,,sprzedaży powódka otrzymała cały komplet dokumentów” w związku z czym podjęła decyzję o zakupie. Depozycje te stoją w jawnej sprzeczności nawet ze stanowiskiem pozwanego, który przecież nie kwestionował faktu, że przedłożone dokumenty nie były wystarczające do rejestracji przyczepy. Nadto nie mogło umknąć uwadze Sądu, że to właśnie ww. świadek 17 lutego 2020r. sprzedał pozwanemu przedmiotowy pojazd za cenę 1.000 £, a zatem trudno uznać, że również i on nie jest zainteresowany wynikiem postępowania. Jeśli chodzi zaś o zeznania pozwanego, to i one jawią się jako pozbawione przymiotu wiarygodności. Twierdzenia o możliwości złożenia dokumentów w Urzędzie Celnym, aby zarejestrować pojazd, po pierwsze, nie przystają do stanowiska prezentowanego przez pozwanego w sprzeciwie od nakazu zapłaty, po wtóre nie znajdują potwierdzenia w zebranych dowodach. Podkreślenia bowiem wymaga, że, zgodnie z opinią biegłego sądowego, przyczepa posiada zafałszowaną tabliczkę znamionową w zakresie roku produkcji jako 2017r., gdy tymczasem według faktury zakupowej i oświadczenia producenta jest to 2016r. Bez wątpliwości natomiast te sprzeczności stały u podstaw odmownej decyzji Starosty (...) w przedmiocie odmowy rejestracji pojazdu, a w konsekwencji brakiem ważnych tablic rejestracyjnych. Co więcej, brak pozytywnego badania technicznego również skutkował niezarejestrowaniem pojazdu. Tym samym depozycje pozwanego o braku rejestracji de facto ,,na własne życzenie powódki” były irracjonalne i odosobnione, a zatem nie mogły stanąć u podstaw czynienia ustaleń faktycznych w sprawie. Także zeznania pozwanego odnoszące się w części możliwości użytkowania przyczepy jako stacjonarny punkt gastronomiczny, posadowiony w ogródku powódki, należało uznać jako nie dające się logicznie wyjaśnić. Nie po to bowiem powódka nabyła pojazd, aby ostatecznie prowadzić sprzedaż na swojej posesji, wbrew założeniom biznesowym i zdrowemu rozsądkowi.

Wskazać również należy, iż zgodnie z treścią art. 229 i 230 k.p.c., okoliczności bezsporne w ogóle nie wymagały wykazywania ich prawdziwości za pomocą dowodów, albowiem zostały przez strony wprost przyznane, bądź też nie zostały zaprzeczone, co zostało przez Sąd ocenione zgodnie z regułami wskazanymi w powołanych przepisach. Jeśli chodzi o dowód z zeznań świadka R. G., to został on oddalony postanowieniem Sądu z dnia 9 września 2025r. i 30 września 2025r. na podstawie art. 458 ⁵ § 4 k.p.c. i art. 235 ² § 1 pkt 2, 3 i 5 k.p.c. jako spóźniony, udowodniony zgodnie z twierdzeniem wnioskodawcy w zakresie tego, że był on producentem przyczepy, jak też nieprzydatny do wykazania faktu, że nadaje się ona do zarejestrowania, skoro od jej wyprodukowania minęło wiele lat i doszło do nieznanych świadkowi modyfikacji w pojazd oraz jako zmierzający jedynie do przedłużenia postępowania w świetle poczynionych ustaleń.

Sąd zważył, co następuje:

Powództwo jest zasadne.

Przedmiotowym powództwem powódka domagała się zwrotu ceny uiszczonej z tytułu zakupu przyczepy gastronomicznej G. G3 o nr VIN (...) w wysokości 33.000 zł. Bezspornym w niniejszej sprawie pozostawała okoliczność, iż strony łączyła umowa sprzedaży uregulowana w art. 535 § 1 k.c. Zgodnie z powołanym przepisem, przez umowę sprzedaży sprzedawca zobowiązuje się przenieść na kupującego własność rzeczy i wydać mu rzecz, a kupujący zobowiązuje się odebrać i zapłacić sprzedawcy cenę.

Zgodnie zaś z przepisem art. 556 k.c. sprzedawca jest odpowiedzialny względem kupującego, jeżeli rzecz sprzedana ma wadę fizyczną lub prawną (rękojmia).

W myśl art. art. 556 ³ k.c. rzecz dotknięta jest wadą prawną, jeżeli stanowi własność osoby trzeciej, jest obciążona prawem osoby trzeciej albo ograniczenie w korzystaniu lub rozporządzaniu rzeczą wynika z decyzji lub orzeczenia właściwego organu. W przypadku sprzedaży prawa wada prawna może również polegać na nieistnieniu prawa. Pozostałe wady stanowią wady fizyczne.

Na podstawie art. 560 § 1 k.c. jeżeli rzecz sprzedana ma wadę, kupujący może złożyć oświadczenie o obniżeniu ceny albo odstąpieniu od umowy, chyba że sprzedawca niezwłocznie i bez nadmiernych niedogodności dla kupującego wymieni rzecz wadliwą na wolną od wad albo wadę usunie. Ograniczenie to nie ma zastosowania, jeżeli rzecz była już wymieniona lub naprawiana przez sprzedawcę albo sprzedawca nie uczynił zadość obowiązkowi wymiany rzeczy na wolną od wad lub usunięcia wady.

Istota niniejszego sporu sprowadzała się do ustalenia zasadności roszczenia powódki ocenianego w kontekście przepisów o odstąpieniu od umowy sprzedaży z tytułu rękojmi za wady przedmiotu umowy. Należy mieć na uwadze, że odpowiedzialność z tytułu rękojmi, jest odpowiedzialnością bezwzględną, której wystarczającą przesłanką faktyczną jest ustalenie, że sprzedana kupującemu rzecz wykazuje cechy kwalifikujące ją w danym stosunku prawnym jako rzecz wadliwą.

Stosownie zaś do treści art. 557 § 1 k.c. sprzedawca jest zwolniony od odpowiedzialności z tytułu rękojmi, jeżeli kupujący wiedział o wadzie w chwili zawarcia umowy. Przepis ten odnosi się do przypadku wyłączenia rękojmi za wady, gdy kupujący wie o istnieniu wady, a mimo to decyduje się na kupno rzeczy. Utrzymywanie w takich okolicznościach surowych reguł odpowiedzialności byłoby działaniem wbrew celowi, jakiemu instytucja rękojmi ma służyć. Jednym z jej celów jest bowiem przywracanie ekwiwalentności świadczeń stron umowy sprzedaży, naruszonej wadliwością przedmiotu sprzedaży. Jeżeli sprzedający chce się uwolnić od odpowiedzialności z tytułu rękojmi za wady rzeczy, to musi udowodnić, że kupujący wiedział o wadzie w chwili wskazanej w § 1 lub § 2 art. 557 k.c. Ciężar dowodu spoczywa zatem na sprzedawcy.

W tym miejscu należy przypomnieć, że zgodnie z treścią art. 6 k.c., ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z faktu tego wywodzi skutki prawne. Przepis ten określa reguły dowodzenia, tj. przedmiot dowodu oraz osobę, na której spoczywa ciężar udowodnienia faktów mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Przedstawienie przez stronę dowodu w celu wykazania określonych twierdzeń o faktach sprawy, z których wywodzi ona korzystne dla siebie skutki, nie jest jej prawem czy obowiązkiem procesowym, lecz ciężarem procesowym, wynikającym i zagwarantowanym przepisami prawa, przede wszystkim w jej własnym interesie. To interes strony, jakim jest wygranie procesu, nakazuje jej podjąć wszelkie możliwe czynności procesowe w celu udowodnienia przedstawionych twierdzeń o faktach. W świetle powyższych rozważań Sąd nie był obowiązany do poszukiwania dowodów z własnej inicjatywy i bazował przy orzekaniu na materiale dowodowym przedstawionym przez strony.

W toku przeprowadzonego postępowania powódka udowodniła, że pozostawała ona w uprawnieniu do skutecznego odstąpienia od umowy sprzedaży zawartej z pozwanym w dniu 10 września 2023r. Powódka zakupiła przyczepę gastronomiczną G. G3 o nr VIN (...) celem prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie mobilnego punktu gastronomicznego. Konieczną czynnością po zakupie pojazdu pozostawała po stronie powódki rejestracja pojazdu. W przedmiotowej sprawie powódka wykazała, iż podjęta przez nią próba rejestracji zakupionej przyczepy okazała się niemożliwa. Bez wątpliwości Sądu, powódka dowiodła, że z powodu wygaśnięcia czasowego pozwolenia użytkowania pojazdu, odmowy stałej rejestracji przyczepy i braku aktualnych tablic rejestracyjnych pojazdu oraz aktualnych badań technicznych niemożliwym okazała się rejestracja przyczepy i użytkowanie jej zgodnie z celem, dla którego była zakupiona.

Z poczynionych w sprawie ustaleń wynika, iż z powodu niedostarczenia przez pozwanego odpowiednich wyjaśnień i dokumentacji m.in. dotyczących nabycia od poprzedniego właściciela pojazdu oraz dowodu odprawy celnej przywozowej pojazdu, jako pojazdu sprowadzonego spoza UE, pozytywnej weryfikacji zaświadczenia o przeglądzie przyczepy z uwagi na wyprodukowanie jej jako przyczepa ciężarowa, a nie specjalna, Starosta A., decyzją z dnia 29 marca 2023r., odmówił udzielenia rejestracji ww. przyczepy, jednocześnie uchylając czasowe pozwolenie. Wobec powyższego zakupiona przyczepa G. G3 o nr VIN (...) nie może zostać dopuszczona do ruchu i nie może być użytkowana zgodnie z jej przeznaczeniem.

Istotne jest, że powódka przez zakupem przedmiotowej przyczepy nie posiadała wiedzy o ww. decyzji administracyjnej. Podnoszonej przez nią okoliczności, że powzięła tę wiedzę dopiero po odmowie zarejestrowania pojazdu w Starostwie (...), a więc już po zawarciu przedmiotowej umowy, pozwany w ogóle nie kwestionował. Wobec tego, w ocenie Sądu, pozwany nie wykazał zaistnienia przesłanek wyłączających jego odpowiedzialność za wadę z art. 557 § 1 k.c., zaś nawet nie negował, ze został przez powódkę dochowany termin przewidziany przepisem art. 76 k.c. W niniejszym przypadku nie można uznać, że tylko ogólnikowe, zdawkowe informacje o możliwości wystąpienia problemów z rejestracją pojazdu byłyby wystarczające dla przyjęcia wyłączenia tejże odpowiedzialności. Jednakowoż na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego Sąd w ogóle nie podzielił argumentacji pozwanego w tym względzie. Pozwany nie dostarczył powódce wymaganych do rejestracji dokumentów, a rzeczona decyzja Starosty (...) skutkowała ograniczeniem w korzystaniu z przyczepy. Co więcej, pozwany nie złożył odwołania od tej decyzji, a w treści umowy zastrzegł, że przedmiot umowy nie jest obarczony wadą prawną. Stanowisko pozwanego, że nie czytał dokumentu umowy, przed jego podpisaniem, jest całkowicie chybione, uwzględniwszy fakt, że to pozwany przygotował projekt tegoż dokumentu. W tym stanie rzeczy omawiana argumentacja jawi się wyłącznie jako nieudolna próba przerzucenia odpowiedzialności za wadę na powódkę. Zauważyć przy tym trzeba, że zeznając, pozwany w ogóle nie odniósł się do tej kwestii, co również rzutowało na ocenę jego stanowiska w sprawie jako nieprzekonywającego. Nie zaoferował również pozwany innej decyzji administracyjnej odnoszącej się do spornej kwestii, a jak wynika z dokumentów przedłożonych w toku postępowania rejestracyjnego pozwany nie współpracował z organem administracji, a na oświadczeniu z dnia 17 marca 2023r. o nieposiadaniu odprawy celnej przewozowej nawet odmówił potwierdzenia, że zapoznał się z aktami. Wspomnieć także należy, że zarzuty pozwanego jakoby powódka świadomie wyraziła zgodę na zakup pojazdu posiadającego problem z rejestracją i z tego powodu cena zakupu pojazdu została obniżona pozostają chybione. W ocenie Sądu pozwany nie zdołał wykazać podnoszonych w tym zakresie przez siebie twierdzeń. Zebrany w sprawie materiał dowodowy, w tym również zeznania stron, nie potwierdziły tezy stawianej przez pozwanego w tym zakresie. Co prawda zeznania świadków D. C. (1) i M. M. korelowały ze stanowiskiem pozwanego, jednakże depozycjom tym Sąd odmówił przymiotu wiarygodności, o czym rozważono wyżej. Podkreślenia jednak w tym miejscu wymaga, że oceny powyższych twierdzeń należało także dokonać w zestawieniu z okolicznościami, że pozwany doręczył powódce notę korygującą nr 1/09/2023 z dnia 30 września 2023r., w której została zmieniona data umowy na 30 września 2023r., a w toku zeznań wywodził, że nie jest mu wiadome kto wystawił rzeczoną notę. Oświadczenie zaś o dokonaniu zmian konstrukcyjnych pojazdu, sygnowane było datą 30 września 2023r., kiedy to żadne zmiany nie były możliwe z uwagi na nieudostępnienie przez powódkę komukolwiek przyczepy. Niezgodność rodzaju przyczepy w badaniu technicznym była natomiast jedną z przyczyn niewyrażenia zgody na jej rejestrację. Poza tym jak wynika z, przeprowadzonego na wniosek pozwanego, dowodu z opinii biegłego oferty sprzedaży przyczep gastronomicznych wyprodukowanych w latach 2016-2017, o zbliżonych parametrach technicznych, zarejestrowane lub z możliwością rejestracji z odbiorem Sanepidu kształtują się w zależności od rodzaju i jakości wyposażenia w zakresie cenowym od 27.000 zł do 40.000 zł brutto. Nadto biorąc pod uwagę, że opiniowana przyczepa posiada wadę prawną uniemożlwiającą jej rejestrację to związana z tym dysfunkcjonalność wynikająca z braku jej mobilności powoduje, że nie przedstawia ona żadnej wartości handlowej dla przedsiębiorcy, którego zamierzeniem był handel i usługi obwoźne. Wprawdzie pozwany nie zgodził z treścią sporządzonej opinii, kwestionując zarówno samą opinię, jak również przekroczenie kompetencji przez biegłego do jej wydania oraz wnosząc o powołanie dowodu z innego biegłego, jednakże nie było uzasadnione dopuszczenie opinii kolejnego biegłego sądowego, wyłącznie po to, by znaleźć w końcu biegłego, który wydałby opinię korzystną dla pozwanego. W myśl zaś art. 278 § 1 k.p.c. w wypadkach wymagających wiadomości specjalnych Sąd po wysłuchaniu wniosków stron co do liczby biegłych i ich wyboru może wezwać jednego lub kilku biegłych w celu zasięgnięcia ich opinii. Dowód z opinii biegłego podlega ocenie na podstawie art. 233 § 1 k.p.c., przy czym z uwagi na swoistość tego środka dowodowego, w orzecznictwie wypracowano szczególne kryteria jego oceny. Wskazuje się, że opinia nie może podlegać ocenie Sądu w warstwie dotyczącej przedstawionych poglądów naukowych lub dotyczących wiedzy specjalistycznej (naukowej lub technicznej), nawet jeśli członkowie składu orzekającego taką wiedzę posiadają. Ocenie podlega wyłącznie zgodność z materiałem procesowym przyjętych założeń faktycznych, podstawy metodologiczne, transparentność, kompletność, spójność wywodu i wreszcie zgodność wniosków opinii z zasadami logiki, wiedzy powszechnej i doświadczenia życiowego. Odwołanie się przez Sąd do tych kryteriów oceny stanowi wystarczające i należyte uzasadnienie przyczyn uznania opinii za rzetelną. Oznacza to również i to, że Sąd nie ma kompetencji do czynienia ustaleń pozostających w sprzeczności ze stanowiskiem biegłych specjalistów, zwłaszcza w sytuacji, gdy opinia jest jednoznaczna, przekonująca i odpowiednio umotywowana. Zdyskredytowanie opinii biegłego sporządzonej w sprawie jest możliwe tylko wówczas, gdy ta zawiera istotne luki, nie odpowiada na postawione tezy dowodowe, jest niejasna, nienależycie uzasadniona i nieweryfikowalna, tj. gdy przedstawiona przez eksperta analiza nie pozwala organowi orzekającemu skontrolować jego rozumowania co do trafności jego wniosków końcowych (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Szczecinie z dnia 19 listopada 2019r., I ACa 255/19, Lex nr 28647779). Taka sytuacja w niniejszej sprawie nie występuje, odmienne stanowisko oznaczałoby, bowiem przyjęcie, że należy przeprowadzić dowód z wielu biegłych, by się upewnić, czy niektórzy z nich nie byliby takiego zdania, jak strona. Potrzeba powołania innego biegłego powinna wynikać z okoliczności sprawy, a nie z samego niezadowolenia strony z dotychczas złożonej opinii. Niezadowolenie strony z opinii biegłego nie uzasadnia powołania innego biegłego (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 5 czerwca 2002r., I CR 562/74 LEX nr 7607; wyrok Sądu Najwyższego z dnia 4 sierpnia 1999r., I PKN 20/99, OSNP 2000/22/807). Dlatego Sąd uznał, w postanowieniach z dnia 9 września 2025r. i 30 września 2025r., że uwzględnienie kolejnych wniosków pozwanego prowadziłoby wyłącznie do przedłużenia postępowania, a nadto na okoliczność wartości rynkowej przyczepy jako nieprzydatnego do wykazania danego faktu, skoro strony zgodnie i dobrowolnie ustaliły, że wartość ta to 33.000 zł brutto (por. art. 235 ² § 1 pkt 3 i 5 k.p.c.).

Mając na uwadze powyższe na podstawie art. 556 k.c. w zw. z art. 556 ³ k.c., art. 560 § 1 k.c., art. 494 k.c. i art. 481 § 1 i 2 k.c. orzeczono, jak w sentencji.

W przedmiocie kosztów procesu orzeczono na podstawie art. 98 § 1, 1 ¹ i 3 k.p.c., art. 99 k.p.c. w zw. z § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015r. w sprawie opłat za czynności radców prawych (tj. Dz.U.2023.1935) i art. 1 ust. 1 pkt. 2 ustawy z dnia 16 listopada 2006r. o opłacie skarbowej (Dz.U.2023.2111).

SSR Ewa Łuczyńska

ZARZĄDZENIE

Odpis wyroku z uzasadnieniem doręczyć:

- pełnomocnikowi pozwanego.

SSR Ewa Łuczyńska