Portal Orzeczeń Sądu Rejonowego w Kielcach

Formularz UK 1

Sygnatura akt

II K 491/17

Jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku dotyczy tylko niektórych czynów lub niektórych oskarżonych, sąd może ograniczyć uzasadnienie do części wyroku objętych wnioskiem. Jeżeli wyrok został wydany w trybie art. 343, art. 343a lub art. 387 k.p.k. albo jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku obejmuje jedynie rozstrzygnięcie o karze i o innych konsekwencjach prawnych czynu, sąd może ograniczyć uzasadnienie do informacji zawartych w częściach 3–8 formularza.

1.  USTALENIE FAKTÓW

1.1 Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)

Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione

Dowód

Numer karty

1.2 Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)

Ł. K.

W dniu 15 sierpnia 2010 r. w m. Komórki nieumyślnie naruszył zasady bezpieczeństwa w ruchu lądowym w ten sposób, że kierując samochodem marki A., nr. rej. (...) , jadąc od strony m. R. w kierunku m. S. nie zachował szczególnej ostrożności podczas jazdy oraz bezpiecznego bocznego odstępu od kierującego rowerem S. R. jadącego w tym samym kierunku, podczas jego wyprzedzania, doprowadzając do jego potrącenia, który na skutek potrącenia doznał obrażeń ciała w postaci stłuczenia kręgosłupa szyjnego ze złamaniem kręgu szyjnego C4 i wypadnięciem krążka międzykręgowego C4/C5 z uszkodzeniem rdzenia kręgowego oraz następowym niedowładem czterokończynowym, tj. obrażeń powodujących ciężką chorobę długotrwałą w rozumieniu art. 156 §1 pkt. 2 k.k.

Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za nieudowodnione

Dowód

Numer karty

- nie zachowanie szczególnej ostrożności przez Ł. K. podczas kierowania pojazdem marki A. o nr rej. (...) oraz bezpiecznego bocznego odstępu od kierującego rowerem S. R. jadącego w tym samym kierunku,

Wyjaśnienia oskarżonego Ł. K.

k. 492-493, k. 158 – 159, k. 207

Zeznania M. K.

k. 536v – 537, k. 22-23, k. 237-238

Zeznania S. S. (1)

k. 535v-536, k. 20-21 k. 110-112, k. 240 – 241, k.24-25,

Zeznania W. N.

k. 537, k. 24-25, k. 108-109, k. 238-239,

Zeznania W. O.

k. 537v – 538, k. 28-29, k. 160-161, k. 251- 252

Zeznania D. S.

k. 537v, k. 26-27, k. 239-240

Zeznania K. G.

k. 539, k. 292-293

Częściowo zeznania pokrzywdzonego S. R.

k. 497 – 498, k. 15-17, k. 215 – 216,

Częściowo zeznania M. A.

k. 502 – 504, k. 30-31, k. 147- 149, 249-250;

Opinia Instytutu Ekspertyz Sądowych

k. 545 – 566

2.  OCena DOWOdów

2.1 Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

Wyjaśnienia oskarżonego

Konsekwentne i znajdujące potwierdzenie w zeznaniach świadków, M. K., S. S. (2), W. N., W. O., D. S. i opinii Instytutu. Z dowodów tych wynika, iż to rowerzysta zmienił kierunek ruchu roweru skręcając do środka osi jezdni bezpośrednio przed pojazdem A. - ,,Ten rowerzysta zrobił manewr jakby chciał zawrócić na skrzyżowaniu i wjechał pod mój samochód. Wydaje mi się, że rowerzysta oglądał się do tyłu (k. 158-159).

Zeznania M. K.

Znajdujące potwierdzenie w zeznaniach świadków: S. S. (2), W. N., W. O., D. S., wyjaśnieniach oskarżonego i opinii Instytutu. Z dowodów tych wynika, iż to rowerzysta zmienił kierunek ruchu roweru skręcając do środka osi jezdni. Pojedyncza relacja (k. 22-23) niepotwierdzona w zeznaniach innych świadków poza W. O., iż przed zdarzeniem pojawił się samochód jadący z naprzeciwka nie ma wpływu na to, iż to S. R. nagle zmienił kierunek jazdy rowerem bezpośrednio przed pojazdem A..

Zeznania S. S. (1)

Znajdujące potwierdzenie w zeznaniach świadków: M. K., W. N., W. O., D. S., wyjaśnieniach oskarżonego i opinii Instytutu. Z dowodów tych wynika, iż to rowerzysta zmienił kierunek ruchu roweru skręcając do środka osi jezdni przed pojazdem A..

Zeznania W. N.

Znajdujące potwierdzenie w zeznaniach świadków: M. K., S. S. (2), W. O., D. S., wyjaśnieniach oskarżonego i opinii Instytutu. Z dowodów tych wynika, iż to rowerzysta zmienił kierunek ruchu roweru skręcając do środka osi jezdni przed pojazdem A..

Zeznania W. O.

Znajdujące potwierdzenie w zeznaniach świadków, M. K., S. S. (2), W. N., D. S., wyjaśnieniach oskarżonego i opinii Instytutu. Z dowodów tych wynika, iż to rowerzysta zmienił kierunek ruchu roweru skręcając do środka osi jezdni. Pojedyncza relacja (k. 538) niepotwierdzona w zeznaniach innych świadków poza M. K., iż przed zdarzeniem pojawił się samochód jadący z naprzeciwka nie ma wpływu na to, iż to S. R. nagle zmienił kierunek jazdy rowerem.

Zeznania D. S.

Znajdujące potwierdzenie w zeznaniach świadków: M. K., S. S. (2), W. N., W. O., wyjaśnieniach oskarżonego i opinii Instytutu. Z dowodów tych wynika, iż to rowerzysta zmienił kierunek ruchu roweru skręcając do środka osi jezdni.

Zeznania K. G.

Z zeznań świadka wynika, że rowerzysta odwrócił się i uderzył w samochód. Zeznania te są spójne i znajdują potwierdzenie w materiale dowodowym z którego wynika, że to rowerzysta zmienił kierunek ruchu roweru skręcając do środka osi jezdni.

Częściowo zeznania pokrzywdzonego S. R.

Sąd dał wiarę zeznaniom S. R. w tym zakresie w jakim wskazywał on, iż ,,mieli skręcić przed zalewem w prawo, a ja pojechałem prosto” (k. 216), ,,były takie plany, że skręcimy w prawo przed zalewem” (k. 216), ,, nie wiem czy on się zatrzymał ale cały czas jechaliśmy równo” (k. 216). Oznacza to, iż pokrzywdzony miał świadomość tego, iż pojechał niewłaściwą drogą.

Częściowo zeznania M. A.

Sąd dał wiarę zeznaniom M. A. w takim zakresie, iż droga trasy rowerowej była uzgodniona, a on się zatrzymał. Zatem S. R. miał powód do tego, aby się obrócić za siebie albo zawrócić bowiem M. A. zatrzymał się przy skręcie w prawo przed zalewem.

Opinia Instytutu Ekspertyz Sądowych

Pełna , jasna, spójna i rzetelna. Nie była kwestionowana przez strony. Uwzględnia ślady materialne oraz osobowe źródła dowodowe. Sporządzona została w oparciu o zgromadzony w pełni materiał dowodowy. Wnioski opinii są jasne, nie budzą wątpliwości, zatem zostały przyjęte prze Sąd jako własne.

2.2 Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów
(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 1.1 albo 1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

Zeznania J. G.

Funkcjonariusz policji przybyły na miejsce po zdarzeniu. Nie posiadał istotnych okoliczności o przebiegu zdarzenia.

Zeznania J. B.

Świadek nie widział zdarzenia.

Częściowo zeznania pokrzywdzonego S. R.

Sąd nie dał wiary świadkowi, iż ten jechał wprost na chwilę przed zdarzeniem bowiem jego zeznania stoją w sprzeczności z wyjaśnieniami oskarżonego Ł. K., zeznaniami świadków M. K., S. S. (1), W. N., W. O., D. S. i treścią opinii Instytutu Ekspertyz Sądowych sporządzoną na podstawie śladów materialnych tj. uszkodzeń pojazdów. Jak wynika z zeznań pokrzywdzonego miał on wówczas świadomość tego, iż przejechał umówiony zjazd oraz iż jego kolega który jechał z nim równo został z tyłu, zatem pokrzywdzony z tego powodu by zorientować się w panującej sytuacji mógł odwrócić głowę a tym samym zmieniając tor jazdy, zjechać w kierunku osi jezdni.

Częściowo zeznania M. A.

Sąd nie dał wiary świadkowi, iż S. R. jechał wprost na chwilę przed zdarzeniem bowiem jak wynika z zeznań S. R. miał on wówczas świadomość tego, iż mógł przejechać zjazd w prawo oraz iż jego kolega który jechał z nim równo został z tyłu. Nadto, jego zeznania stoją w sprzeczności z wyjaśnieniami oskarżonego, M. K., S. S. (1), W. N., W. O., D. S. i Opinią Instytutu Ekspertyz Sądowych tj. uszkodzeń pojazdów. Do zderzenia doszło w odległości około 30 metrów od miejsca obserwacji, a S. R. zdążył zmienić kierunek jazdy nieznacznie zatem świadek mógł nie zauważyć zmiany kierunku ruchu roweru.

3.  PODSTAWA PRAWNA WYROKU

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Oskarżony

☐

3.1 Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem

Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej

☐

3.2 Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania niezgodna z zarzutem

Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej

☐

3.3  Warunkowe umorzenie postępowania

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach warunkowego umorzenia postępowania

☐

3.4  Umorzenie postępowania

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach umorzenia postępowania

X

Uniewinnienie

I

Ł. K.

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach uniewinnienia

Kompleksowa analiza zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego – zarówno tego o charakterze osobowym, jak i tego o charakterze materialnym – skutkowała podjęciem przez Sąd decyzji o uniewinnieniu oskarżonego Ł. K. od popełnienia zarzucanego mu czynu. Rozstrzygnięcie takie spowodowane było nie tyle daniem wiary wyjaśnieniom oskarżonego i wersji przez niego przedstawianej w całym toku postępowania, co zaistnieniem w sprawie wątpliwości, które zgodnie z dyrektywą art. 5 § 2 kpk rozstrzygnięte musiały zostać na korzyść oskarżonego, a których waga była na tyle istotna, że rzutowały na prawno karną ocenę zachowania oskarżonego. Mimo, że – pomijając wyjaśnienia oskarżonego – Sąd dysponował zeznaniami naocznych świadków zdarzenia, to depozycje tychże osób z różnych względów wątpliwości tychże nie rozwiały. A wątpliwości te dotyczą kwestii, które miały istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie. Pierwsza z nich dotyczy kwestii, czy z naprzeciwka jechał inny samochód, co było istotne dla ustalenia czy oskarżony zachował wymaganą odległość od wyprzedzanego rowerzysty.

W toku postępowania, zarówno na etapie postępowania przygotowawczego, jak i sądowego oskarżony Ł. K. konsekwentnie utrzymywał, iż z naprzeciwka w momencie zdarzenia nie jechał żaden samochód.

Wersję przedstawioną przez oskarżonego potwierdzają zeznania świadków S. R., M. A., S. S. (2), W. N., D. S..

Istnieją jedynie dwie relacje M. K. (k. 22-23) oraz W. O. (k. 538) wskazujące, iż z naprzeciwka jechał jeszcze jeden pojazd, co mogłoby mieć wpływ na ocenę zachowania oskarżonego. Podkreślić należy, iż w późniejszych relacjach M. K. nie wspominał o samochodzie z naprzeciwka, a W. O. wspomniał o samochodzie dopiero po 8 latach od zdarzenia tj. w 2018 roku, konsekwentnie wcześniej zeznając, iż żadnego pojazdu innego pojazdu nie było w pobliżu. Uznać więc należy, iż te relacje są odosobnione i niekonsekwentne.

Sąd doszedł do przekonania, iż nie ma możliwości, aby uznać za wiarygodne pojedynczych relacji świadków M. K. i W. O., iż widzieli przed zdarzeniem jakiś inny pojazd, który mógł mieć wpływ na ocenę zachowania się kierującego pojazdem Ł. K.. Sąd uznał, iż stosownie do treści art. 5 § 2 kpk okoliczność ta musi zostać rozstrzygnięta na korzyść oskarżonego i rozpatrywać sprawę tak jakby w momencie kolizyjnym nie było w pobliżu żadnego innego samochodu.

Drugą istotną okolicznością jest to, czy bezpośrednio przed zdarzeniem S. R. jechał prosto czy też nagle zaczął zmieniać kierunek jazdy rowerem w kierunku osi jezdni.

Jest bezsporne iż do zdarzenia doszło w rejonie skrzyżowania, a ściślej około 30 metrów za skrzyżowaniem.

Według oskarżonego Ł. K., W. O. oraz pasażerów pojazdu A. tj. M. K., S. S. (3), W. N. oraz D. S. rowerzysta tuż przed zdarzeniem skręcił w lewo w kierunku osi jezdni wprost przed nadjeżdżający pojazd A..

Materialne dowody w postaci zestawienia uszkodzeń zderzaka pojazdu A. oraz uszkodzeń roweru w postaci wygięcia tylnego widelca i obręczy koła roweru potwierdzają wyjaśnienia oskarżonego oraz zeznania ww. świadków. W momencie kontaktu rower był ustawiony skośne względem samochodu. Ustawienie skośne roweru względem samochodu wyklucza wersję jakoby rowerzysta w chwili potrącenia jechał prosto (nie zmieniając kierunku).

W tym zakresie relacje pokrzywdzonego i świadka M. A., iż S. R. jechał prosto są odosobnione i nie znajdują potwierdzenia w odtworzonym ustawieniu pojazdów w chwili zdarzenia. Z tych też powodów są nie dał wiary pokrzywdzonemu i świadkowi M. A. w zakresie kierunku jazdy roweru w momencie zderzenia.

Wskazać należy, iż S. R. miał powód, aby nagle zmienić kierunek jazdy za skrzyżowaniem. Jechał jako pierwszy ustaloną trasą rowerową. Jadący za nim M. A. zatrzymał się przy skrzyżowaniu na którym mieli skręcić w prawo, a S. R. pojechał dalej. S. R. zeznał w dniu 13 listopada 2014 roku ,,Mieliśmy skręcić przed zalewem w prawo, a ja pojechałem prosto” ,,były takie plany, że skręcimy w prawo przed zalewem”, ,,Nie wiem czy on się tam gdzieś zatrzymał, ale cały czas jechaliśmy równo” (k. 216). Podkreślić należy, iż do zdarzenia doszło około 30 metrów za skrzyżowaniem i umówionym zjazdem w prawo. Zatem naturalnym jest, iż S. R. co najmniej oglądał się, próbując dojrzeć M. A., który zatrzymał się na skrzyżowaniu. Jak zeznał sam pokrzywdzony, ,,mieliśmy skręcić przed zalewem w prawo, a ja pojechałem prosto”. Poprzez to, że S. R. bardzo mocno obejrzał się do tyłu, rower zmienił kierunek i wjechał wprost pod nadjeżdżający pojazd A.. 5

Kwestia czy M. A. go wolał czy też nie, nie ma znaczenia, gdyż jak wynika z zeznań S. R. przed zdarzeniem miał on świadomość tego, iż pojechał prosto, a miał skręcić w prawo. Miał tez świadomość tego, iż jechał równo z M. A., a po minięciu zakrętu jechał sam. Zatem naturalnym było, iż przestał być skupiony na jeździe do przodu , gdyż przejechał zakręt w prawo, a M. A. przy nim nie było.

Zatem w świetle zasad doświadczenia S. R. obejrzał się mocno przez lewe ramię, aby ocenić sytuację co spowodowało zmianę kierunku ruchu roweru w lewą stroną na skutek braku obserwacji drogi do przodu. Zatem w subiektywnym odczuciu S. R. nie zawracał on, ale faktycznie mimowolnie zmienił kierunek jazdy bo się bardzo mocno odwrócił przez lewe ramię w kierunku M. A..

Podkreślić także należy z całą stanowczością, iż jak wynika z symulacji wykonanej przez Instytut Ekspertyz Sądowych w K. na podstawie położenia względnego pojazdów w chwili zderzenia rowerzysta S. R. wykonał zjazd w kierunku osi jezdni przemieszczając rower wszerz jezdni o 0,8 m÷1,5m w chwili gdy samochód A. zbliżał się do niego od tyłu. Jak wynika z powyższej opinii, gdyby rowerzysta utrzymał prosty tor jazdy przy krawędzi jezdni to nie doszło by do zderzenia. Nadto z wniosków opinii wynika także, że jeśli Ł. K. prowadziłby pojazd A. w ten sposób, aby zachować wymaganą minimalną odległość od roweru, to nie miałby możliwości uniknięcia wypadku w sytuacji gwałtownej zmiany toru jazdy przez rowerzystę a zebrane w sprawie dowody nie dają podstaw do stwierdzenia, że ewentualne niezachowanie przez Ł. K. minimalnego odstępu bocznego od roweru miało wpływ na zaistnienie wypadku. W realiach niniejszej sprawy nie budzi wątpliwości jedynie ustalenie, że to rowerzysta S. R. naruszył zasady bezpieczeństwa w ruchu drogowym poprzez zjazd co najmniej 0,8 m w kierunku osi jezdni tuż przed samochodem A..

Opinię Instytutu Ekspertyz Sądowych im. prof. dra J. S. w K. Sąd w pełni podziela i stała się ona jedną z podstaw do orzekania w przedmiotowej sprawie. Jest ona bowiem spójna, fachowa, nie zawiera błędów o charakterze materialnym.

W świetle powyższego, Sąd rozstrzygnął kwestię kierunku ruchu rowerzysty przyjmując, że pokrzywdzony nagle w sposób niesygnalizowany zmienił kierunek ruchu roweru zjeżdżając w kierunku osi jezdni tuż przed samochodem A... Znajduje to zresztą potwierdzenie w zasadach logiki i doświadczenia życiowego zgodnie z zeznaniami S. R., który przed zdarzeniem wiedział, iż pojechał za daleko, a zatem co najmniej obrócił się do tyłu, nie sprzeciwia się to opinii Instytutu, gdzie ślady materialne odpowiadają temu, iż to rowerzysta zjechał do środka jezdni, wyjaśnieniom oskarżonego który wskazał, ,,ten rowerzysta zrobił manewr jakby chciał zawrócić na skrzyżowaniu i wjechał pod mój samochód”, ,,wydaje mi się, że rowerzysta oglądał się do tyłu” oraz świadków M. K., S. S. (3), W. N., D. S., W. O..

Art. 177 § 1 stanowi, że odpowiedzialności karnej podlega kto naruszając chociażby nieumyślnie zasady bezpieczeństwa w ruch lądowym, wodnym lub powietrznym, powoduje nieumyślnie wypadek, w którym inna osoba odniosła obnażenia ciał określone w art. 157 § 1 kk. Kwalifikowana postać tego przestępstwa występuje wówczas, gdy następstwem wypadku jest śmierć inne osoby albo ciężki uszczerbek na jej zdrowi ( § 2 )

W świetle ustalonych okoliczności sprawy, nie było żadnych podstaw do przypisania oskarżonemu przestępstwa spowodowania wypadku komunikacyjnego z art. 177 § 2 k.k. W realiach niniejszej sprawy nie ma żadnych podstaw do przyjęcia, że oskarżony Ł. K. naruszył zasady bezpieczeństwa w ruch lądowym, chociażby nieumyślnie, co w świetle brzmienia art. 414 § 1 zd. 2 kpk uzasadniało uniewinnienie oskarżonego.

4.  KARY, Środki Karne, PRzepadek, Środki Kompensacyjne i środki związane z poddaniem sprawcy próbie

Oskarżony

Punkt rozstrzygnięcia
z wyroku

Punkt z wyroku odnoszący się
do przypisanego czynu

Przytoczyć okoliczności

5.  1Inne ROZSTRZYGNIĘCIA ZAwarte w WYROKU

Oskarżony

Punkt rozstrzygnięcia
z wyroku

Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu

Przytoczyć okoliczności

1.6. inne zagadnienia

W tym miejscu sąd może odnieść się do innych kwestii mających znaczenie dla rozstrzygnięcia,
a niewyjaśnionych w innych częściach uzasadnienia, w tym do wyjaśnienia, dlaczego nie zastosował określonej instytucji prawa karnego, zwłaszcza w przypadku wnioskowania orzeczenia takiej instytucji przez stronę

7.  KOszty procesu

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

2

Sąd na podstawie art. 632 pkt 2 kpk orzekł, iż koszty procesu ponosi Skarb Państwa bowiem oskarżony został uniewinniony.

8.  Podpis

Sędzia Agnieszka Treszczotko