Portal Orzeczeń Sądu Rejonowego w Kielcach

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 9 grudnia 2025 roku

Sąd Rejonowy w Kielcach I Wydział Cywilny

w składzie następującym:

Przewodniczący:	sędzia Robert Opas
Protokolant:	starszy sekretarz sądowy Agata Gawicka

po rozpoznaniu w dniu 25 listopada 2025 roku w Kielcach

na rozprawie

sprawy z powództwa W. P.

przeciwko Skarbowi Państwa - Komendantowi Wojewódzkiemu Policji w K.

o zapłatę

I.  zasądza od Skarbu Państwa – Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. na rzecz W. P. kwotę 2.885,70 zł (dwa tysiące osiemset osiemdziesiąt pięć złotych 70/100) wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie za okres od dnia 6 czerwca 2025 roku do dnia zapłaty,

II.  oddala powództwo w pozostałym zakresie,

III.  zasądza od Skarbu Państwa – Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. na rzecz W. P. tytułem zwrotu kosztów procesu kwotę 541,05 zł (pięćset czterdzieści jeden złotych 5/100) wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty.

sędzia Robert Opas

Sygn. akt I C 715/25 upr.

UZASADNIENIE

W pozwie z 6 czerwca 2025 roku W. P. domagał się zasądzenia od pozwanego Skarbu Państwa – Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. kwoty 4.440,13

z tytułu odsetek za opóźnienie w wypłacie ekwiwalentu za niewykorzystany urlop wypoczynkowy i dodatkowy za okres od 7 listopada 2018 r. (dzień następujący po dniu publikacji wyroku TK z 30.10.2018 r. sygn. K 7/15) do 9 kwietnia 2025 r. (dzień poprzedzający wypłatę ekwiwalentu) wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia wytoczenia powództwa do dnia zapłaty. Nadto powód domagał się zasądzenia na jego rzecz zwrotu kosztów procesu według norm przepisanych.

Uzasadniając wywiedzione roszczenie powód wyjaśnił, iż na mocy rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. został zwolniony ze służby w Policji z dniem 18 lutego 2013 roku. Pozwany wypłacił mu wyrównanie ekwiwalentu za niewykorzystany urlop wypoczynkowy i dodatkowy w kwocie 7.792,25 zł dopiero w dniu 10 kwietnia 2025 r. Dlatego też niniejszym pozwem W. P. dochodził odsetek za opóźnienie od powyższej kwoty za okres od 7 listopada 2018 r. do 9 kwietnia 2025 r. (k. 2-4v.).

W odpowiedzi na pozew pozwany Skarb Państwa – Komendant Wojewódzki Policji w K. wniósł o oddalenie powództwa i zasądzenie na jego rzecz kosztów procesu. Wskazał, że opóźnienie w wypłacie wyrównania ekwiwalentu było efektem luki prawnej zaistniałej wskutek wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 30 października 2018 r. uznającego niekonstytucyjność art. 115a ustawy o Policji w zakresie w jakim ustalano wysokość ekwiwalentu za 1 dzień niewykorzystanego urlopu w wymiarze 1/30 części miesięcznego uposażenia. Podniósł zarzut przedawnienia roszczenia i wskazał, że wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. stwierdzający nieprawidłowość stanowiska pozwanego w zakresie odmowy wypłaty wyrównania uprawomocnił się dopiero w dniu 16 stycznia 2025 r. i ewentualny okres, za jaki można byłoby obliczyć ewentualne odsetki za opóźnienie w wypłacie przedmiotowego ekwiwalentu to od 17.01.2025 r. do 10.04.2025 r. , a odsetki wyniosłyby 226,51 zł. Na tę okoliczność pozwany dołączył wydruk z kalkulatora odsetek ustawowych (k.61-64).

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

W. P. rozkazem personalnym nr 46 Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia 17 stycznia 2013 roku został zwolniony z pełnienia służby w Policji z dniem 18 lutego 2013 roku.

- okoliczności bezsporne, a nadto rozkaz personalny nr 46 (k. 8-9)

W chwili zwolnienia ze służby W. P. posiadał łącznie 75 dni niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego, za który wypłacono mu ekwiwalent pieniężny w wysokości 20.660,50 zł. Ekwiwalent naliczono zgodnie z art. 115a ustawy o Policji w wymiarze 1/30 części miesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym, należnymi na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym, za każdy dzień.

dowód: wyrównanie ekwiwalentu za niewykorzystany urlop wypoczynkowy (k. 66)

W. P. zwrócił się do Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z wnioskiem o wyrównanie ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy (i dodatkowy) powołując się na treść wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 30 października 2018 roku sygn. akt K 7/15.

Komendant Wojewódzki Policji w K. decyzją nr (...) z 28 października 2020 roku odmówił W. P. wyrównania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy i urlop dodatkowy.

Na skutek odwołania W. P., Komendant Główny Policji decyzją nr (...) z 25 kwietnia 2024 roku utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. nr 140/20.

W. P. wniósł skargę na powyższe orzeczenia do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W., który wyrokiem z 19 listopada 2024 roku wydanym w sprawie o sygn. akt II SA/Wa 860/24 uchylił zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia 28 października 2020 roku nr 140/20.

Ww. wyrok uprawomocnił się z dniem 16 stycznia 2025 roku.

dowód: decyzja nr (...) (k. 10-11), decyzja nr (...) (k. 12-14), wyrok WSA w Warszawie z dn. 19.11.2024 r. wraz z uzasadnieniem (k. 15-24, 69)

W dniu 10 kwietnia 2025 roku na rachunek bankowy W. P. przelano kwotę 7.792,25 zł tytułem wyrównania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy.

dowód: potwierdzenie przelewu kwoty 7.792,25 zł (k. 25), lista należności dodatkowych (k. 67), zlecenie płatnicze (k. 68)

Powyższy stan faktyczny zasadniczo niesporny sąd ustalił w oparciu o zgromadzony w sprawie materiał dowodowy w postaci dowodów z dokumentów. Powołanym dokumentom, sąd w całości dał wiarę, albowiem nie wzbudziły one wątpliwości co do swojej prawdziwości i autentyczności, nadto nie zostały przedstawione żadne dowody i okoliczności, które podważyłyby wiarygodność zgromadzonych w sprawie dokumentów.

Sąd zważył, co następuje:

Przedstawiony stan faktyczny nie był przedmiotem sporu między stronami.

Powód w niniejszej sprawie domagał się zasądzenia odsetek powstałych na skutek opóźnienia w wypłacie ekwiwalentu za urlop wypoczynkowy i dodatkowy. Prawo do tego ekwiwalentu wynika z art. 114 ust. 1 pkt 2 ustawy o Policji, który stanowi, że policjant zwalniany ze służby otrzymuje m.in. ekwiwalent pieniężny za niewykorzystane urlopy wypoczynkowe lub dodatkowe.

Metodologię obliczania ekwiwalentu określa art. 115a ustawy o Policji, który od 1 października 2020 r. stanowi, że ekwiwalent pieniężny za 1 dzień niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego lub dodatkowego ustala się w wysokości 1/21 części miesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym należnego policjantowi na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym. Zmiana treści przepisu wywołana została wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 30 października 2018 r. sygn. akt K 7/15 (Dz.U. z 2018 r., poz. 2102), w którym Trybunał uznał, że art. 115a w zakresie, w jakim ustala wysokość ekwiwalentu pieniężnego za 1 dzień niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego lub dodatkowego w wymiarze 1/30 części miesięcznego uposażenia jest niezgodny z art. 66 ust. 2 w związku z art. 31 ust. 3 zdanie drugie Konstytucji RP. Przepis w tym brzemieniu utracił moc z dniem 6 listopada 2018 r.

Komenda Wojewódzka Policji w K.., mimo ustania stosunku służbowego powoda z dniem 18 lutego 2013 roku nie wypłaciła mu należnego ekwiwalentu za urlop wypoczynkowy i dodatkowy, powołując się brak normy prawnej, która pozwoliłaby na jego obliczenie. Do wypłaty doszło dopiero w dniu 10 kwietnia 2025 roku. Powód twierdzi, że w ten sposób powstało opóźnienie, które obejmowało okres od 7 listopada 2018 roku do 9 kwietnia 2025 roku. Z faktu tego opóźnienia powód wywodzi prawo do odsetek, wskazując, iż jego żądanie znajduje uzasadnienie w art. 481 § 1 k.c. Należy przy tym podkreślić, że ustawa o Policji nie zawiera przepisu, który ustanawiałby prawo do odsetek w przypadku opóźnienia w wypłacie należności z tytułu służby.

W ocenie Sądu, roszczenie powoda było uzasadnione. De lege lata funkcjonariusz policji ma bowiem prawo do dochodzenia przed sądem powszechnym odsetek z tytułu nieterminowego otrzymania uposażenia, a podstawą materialnoprawą jego roszczeń w tym przedmiocie jest art. 481 § 1 k.c. Przepis ten stanowi, że jeżeli dłużnik opóźnia się ze spełnieniem świadczenia pieniężnego, wierzyciel może żądać odsetek za czas opóźnienia, chociażby nie poniósł żadnej szkody i chociażby opóźnienie było następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie ponosi. Kwestia ta obecnie nie budzi już żadnych wątpliwości. Na potwierdzenie tego stanowiska przywołać należy uchwałę 7 sędziów Sądu Najwyższego z dnia 26 stycznia 2006 r., III PZP 1/05, OSNP 2006/15-16/227, która mimo zmian ustawodawczych nie straciła na aktualności, wyrok Sądu Najwyższego z 2 lipca 2008 r., II PK 10/08, Lex nr 442828, uchwałę Sądu Najwyższego z 18 listopada 2009 r., II PZP 7/09, OSNP 2010/7-8/82, uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z 10 kwietnia 2006 r., I (...) 3/06, (...) 2006, nr 3, poz. 69, uchwałę Sądu Najwyższego z 29 listopada 2007 r., III CZP 106/07, OSNC 2008, nr 12, poz. 134, wyrok Sądu Najwyższego z 25 listopada 2008 r., II PK 99/08, LEX nr 519974, wyrok Sądu Najwyższego z 4 czerwca 2013 r., II PK 294/12, LEX nr 1363451).

Odnosząc się do argumentacji, iż Komenda Wojewódzka Policji w K. nie miała możliwości wypłaty ekwiwalentu za urlop z uwagi na zaistniałą wskutek wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 30 października 2018 r. lukę prawną, która uniemożliwiała ustalenie jego wysokości, wskazać należy, że obecnie utrwalony jest pogląd, iż uzupełnienia derogowanej treści art. 115a ustawy o Policji winno nastąpić przez przyjęcie wykładni ustalonej przez Trybunał w wyroku z dnia 30 października 2018 r., sygn. akt K 7/15. Należało więc zrekonstruować normę wyrażającą treść, że ekwiwalent pieniężny za 1 dzień niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego lub dodatkowego oraz za każde rozpoczęte 8 godzin niewykorzystanego czasu wolnego przysługującego na podstawie art. 33 ust. 3 ustala się w wysokości przysługującego zwalnianemu ze służby policjantowi w danym okresie wynagrodzenia za jeden dzień roboczy.

Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku z 26 stycznia 2021 r., III OSK (...), LEX nr 3120348 dotyczącego odmowy wypłaty wyrównania ekwiwalentu, nie podzielił stanowiska, które również prezentuje strona pozwana w niniejszej sprawie, że na dzień wydania decyzji administracyjnej w systemie prawnym nie było normy ustawowej odnoszącej się do ustalania należnego ekwiwalentu pieniężnego z tytułu niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego lub dodatkowego. NSA wskazał, że podstawa prawna do ustalenia ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy lub dodatkowy pozostała w systemie prawnym, tzn. art. 115a ustawy o Policji zachował walor konstytucyjności w odniesieniu do prawa policjantów zwalnianych ze służby do ekwiwalentu pieniężnego (...). Podkreślił też, że „nie można odnosić problemu istnienia normy prawnej będącej podstawą ustalenia uprawnień jej adresata wyłącznie do kwestii technicznych związanych z brakiem ustalenia przez ustawodawcę (albo choćby wskazanego przez Trybunał Konstytucyjny w wyroku o sygn. akt K 7/15) czynnika odpowiadającego ułamkowej części miesięcznego uposażenia zasadniczego z dodatkami o charakterze stałym”. Zaznaczył, że „sposób obliczania wysokości ekwiwalentu pieniężnego, który pozwoliłby policjantom za każdy dzień niewykorzystanego urlopu otrzymać ekwiwalent rekompensujący w pełni poniesioną stratę, jest określony w uzasadnieniu wyroku Trybunału Konstytucyjnego”. Trybunał jednoznacznie stwierdził, że świadczeniem ekwiwalentnym za przepracowany dzień urlopu jest wynagrodzenie za jeden dzień roboczy. Taki sposób obliczania wartości jednego dnia urlopu wynika z faktu, że urlop wypoczynkowy liczony jest wyłącznie w dniach roboczych. Ekwiwalent będący substytutem urlopu powinien więc odpowiadać wartości tego świadczenia w naturze. Obliczając wysokość należnego skarżącemu ekwiwalentu za niewykorzystany urlop wypoczynkowy i dodatkowy należy ilość dni urlopu przemnożyć przez wysokość uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym należnego skarżącemu na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym przysługującego mu za 1 dzień roboczy na dzień zwolnienia ze służby.

Zaprezentowane stanowisko, obecne także w orzecznictwie wielu sądów administracyjnych, Sąd rozpoznający niniejszą sprawę w pełni podziela. Oznacza to, że w dacie ustania stosunku służby powoda nie istniały przeszkody do wypłaty ekwiwalentu za urlop. Kwestie techniczne, na które powołuje się pozwany nie mają znaczenia, gdyż możliwe, a nawet konieczne było zastosowanie mechanizmu wyliczenia ekwiwalentu za urlop, który został wskazany w przywołanym wyroku Trybunału Konstytucyjnego.

Zauważyć należy, że w dniu 18 lutego 2013 roku ustał stosunek służbowy powoda, wobec czego powód tego samego dnia nabył prawo do wypłaty ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop.

Częściowo zasadny okazał się jednak podniesiony przez pozwanego zarzut przedawnienia roszczenia. Jak już wyżej wspomniano, ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 roku o Policji nie przewiduje prawa funkcjonariusza Policji do dochodzenia odsetek. Przyjmuje się jednak, że funkcjonariusz Policji ma prawo dochodzenia odsetek na podstawie art. 481 § 1 k.c. Powyższe powoduje, że w sprawach o odsetki z tytułu nieterminowego spełnienia świadczenia zastosowanie znajdują wyłącznie przepisy dotyczące przedawnienia roszczeń uregulowane w kodeksie cywilnym. W związku z tym, w sprawie o odsetki z tytułu nieterminowej wypłaty wyrównania ekwiwalentu za niewykorzystany urlop wypoczynkowy funkcjonariusza Policji nie znajduje zastosowania art. 107 ust. 3 ustawy o Policji. Wyjaśnić w tym miejscu należy, że czynności, w wyniku których dochodzi do przerwy biegu przedawnienia roszczeń, o których mowa w art. 107 ust. 3 ustawy o Policji dotyczą tylko i wyłącznie roszczeń z tytułu prawa do uposażenia i innych świadczeń oraz należności objętych dyspozycją ust. 1 art. 107 ww. ustawy. Są to czynności podejmowane przed organem właściwym do rozpatrywania tych roszczeń, a więc czynności w wyniku których zapadają rozstrzygnięcia w formie zaskarżalnych decyzji administracyjnych. Nadanie roszczeniom o odsetki od należności objętych dyspozycja art. 107 ust. 1 charakteru roszczeń cywilnoprawnych i odesłanie stron na drogę postępowania przed sądem powszechnym, wynika m.in. z faktu, iż w związku z brakiem regulacji roszczeń o odsetki w ustawie o Policji, w przypadku zgłoszenia takich roszczeń do organów Policji, nie jest możliwe ich rozpatrywanie w drodze zaskarżalnych decyzji administracyjnych.

W tym kontekście nie ma znaczenia i nie odnosi jakiegokolwiek skutku prawnego wskazanie przez powoda w piśmie skierowanym do Komendanta Wojewódzkiego Policji w K., że wnosi o wypłatę wyrównania ekwiwalentu za urlop zgodnie z treścią wyroku Trybunału Konstytucyjnego wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie. Powołane przez powoda wezwanie o naliczenie odsetek i wypłatę odsetek za opóźnienie nie jest czynnością, która mogłaby wywrzeć skutek przerwania biegu przedawnienia uregulowany w art. 107 ust. 3 ustawy o Policji. Wskazany przepis ustawy o Policji nie ma bowiem zastosowania do roszczeń odsetkowych od należności objętych przepisem art. 107 ust. 1, gdyż organ Policji nie jest organem właściwym do rozpatrywania tych roszczeń. Należy zatem uznać, że powód nie wykazał, aby doszło do przerwania biegu terminu przedawnienia zgodnie ze wskazaniami z art. 123 § 1 k.c.

Zgodnie z art. 118 k.c., jeżeli przepis szczególny nie stanowi inaczej, termin przedawnienia wynosi sześć lat, a dla roszczeń o świadczenia okresowe oraz roszczeń związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej - trzy lata. Jednakże koniec terminu przedawnienia przypada na ostatni dzień roku kalendarzowego, chyba że termin przedawnienia jest krótszy niż dwa lata.

Niezależnie od tego, czy obowiązek zapłaty odsetek wynika z ustawy, czy z czynności prawnej, mają one charakter roszczenia okresowego. Sposób obliczania odsetek, polegający na pomnożeniu ich stopy przez okres czasu, za jaki się należą nadaje im zawsze charakter świadczenia okresowego, nawet jeśli są płatne jednorazowo. Jako świadczenie okresowe odsetki przedawniają się po upływie 3 lat.

Zgodnie z art. 5 ust. 3 ustawy z 2018 r. o zmianie ustawy – Kodeks cywilny oraz niektórych innych ustaw do roszczeń powstałych przed dniem wejścia w życie nowelizacji i w tym dniu jeszcze nieprzedawnionych stosuje się od dnia wejścia w życie nowelizacji, tj. od 9.07.2018 r. przepisy Kodeksu cywilnego w nowym brzmieniu. Oznacza to, że do roszczeń, które w chwili wejścia w życie nowelizacji już były przedawnione, stosuje się przepisy dotychczasowe. Zatem trzyletni termin roszczenia o świadczenie okresowe przewidziany w art. 118 zd. 1 nie ulegnie wydłużeniu stosownie do dodanego nowelą art. 118 zd. 2 k.c. wobec roszczeń o odsetki przedawnione. Koniec terminu przedawnienia roszczeń nieprzedawnionych w dniu 9 lipca 2018 r., o terminie przedawnienia dłuższym niż 2 lata, ulega wydłużeniu do końca roku kalendarzowego, w którym według dotychczasowych przepisów upłynąłby okres przedawnienia.

Biorąc pod uwagę powyższe rozważania należy wskazać, ze pozew został wniesiony w dniu 6 czerwca 2025 roku a zatem data, w której odsetki nie były jeszcze przedawnione to 1 stycznia 2022 roku i od tej daty należy naliczać odsetki za opóźnienie w spełnieniu świadczenia. Świadczenie ustalone na kwotę 7.792,25 zł zostało spełnione w dniu 10 kwietnia 2025 roku. Tym samym powód w niniejszym postepowaniu mógł zasadnie domagać się tytułem odsetek kwoty 2.885,70 zł tytułem odsetka od kwoty 7.792,25 zł za okres od 1 stycznia 2022 roku do 10 kwietnia 2025 roku.

Powód w niniejszej sprawie domagał się również zasądzenia odsetek ustawowych za opóźnienie od odsetek objętych głównym żądaniem pozwu. O odsetkach orzeczono na podstawie art. 482 § 1 k.c., zgodnie z którym od zaległych odsetek można żądać odsetek za opóźnienie dopiero od chwili wytoczenia o nie powództwa, chyba że po powstaniu zaległości strony zgodziły się na doliczenie zaległych odsetek do dłużnej sumy.

Mając na uwadze powyższe, Sąd w punkcie I wyroku zasądził od Skarbu Państwa – Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. na rzecz W. P. kwotę 2.885,70 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie za okres od dnia 6 czerwca 2025 roku do dnia zapłaty

W pozostałym zakresie powództwo jako bezzasadne podlegało oddaleniu, o czym orzeczono w punkcie II wyroku.

O kosztach procesu w pkt III wyroku orzeczono na podstawie art. 100 k.p.c., w myśl którego w razie częściowego tylko uwzględnienia żądań koszty będą stosunkowo rozdzielone.

Powód wygrał proces w 65 %, zaś uległ w 35%. Poniósł koszty w wysokości 1.317 zł, tj. opłata od pozwu (400 zł), wynagrodzenie pełnomocnika (900 zł) oraz opłata skarbowa (17 zł). Po stronie pozwanej koszty wyniosły 900 zł, tj. wynagrodzenie pełnomocnika.

Zgodnie z wyżej wskazaną zasadą, powód poniósł koszty w kwocie 856,05 zł (1.317 zł x 65%), a pozwany w kwocie 315 zł (900 zł x 35%). Skoro powód poniósł koszty wyższe, należał mu się zwrot różnicy, to jest kwoty 541,05 zł (856,05 zł – 315 zł), którą to kwotę Sąd zasądził na jego rzecz od pozwanego.

Wysokość wynagrodzenia pełnomocników została ustalona na podstawie § 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych .

Sędzia Robert Opas